Όταν ο φίλος μου είπε πως δεν ήθελε να βγαίνει με κάποια αυτή την περίοδο, τον πίστεψα. Μου φάνηκε απολύτως λογικό να πάρω στα σοβαρά κάτι που μου είπε από μόνος του.
Είμαι 29 κι εκείνος 30, και κάνουμε πολλή παρέα. Στην αρχή, όταν γνωριστήκαμε και ήθελε να περνάμε χρόνο μαζί, μου άρεσε και είχα τη διάθεση να δω πού θα μπορούσε να πάει αυτό. Δεν είχα αποφασίσει ότι θα γίνουμε ζευγάρι, αλλά ούτε το απέκλεια.
Όσο περνούσε ο καιρός, όμως, ανέφερε ότι δεν ήθελε να βγαίνει ραντεβού. Δεν προσπάθησα να βρω κάποιο κρυφό νόημα πίσω από τα λόγια του, ούτε τα άκουσα σαν υπόσχεση ότι κάποια στιγμή θα άλλαζε γνώμη. Για μένα ήταν ξεκάθαρο πως δεν υπήρχε τέτοια προοπτική.
Οπότε χαλάρωσα και χάρηκα τη φιλία μας. Δεν χρειαζόταν πια να αναρωτιέμαι αν κάθε κουβέντα ή συνάντηση σήμαινε κάτι παραπάνω. Ήμασταν φίλοι, και αυτό μου ήταν μια χαρά.
Μετά άρχισα να βγαίνω με κάποιον άλλον.
Από τότε, η παρέα μαζί του έχει αποκτήσει μια περίεργη ένταση. Πετάει αγενή, ειρωνικά σχόλια. Συνήθως δεν απαντάω, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν με πειράζουν. Απλώς δεν βλέπει μεγάλη αντίδραση από μένα.
Επειδή όλο αυτό ξεκίνησε τότε, δυσκολεύομαι να μην το συνδέσω με τη νέα γνωριμία. Δεν ξέρω όμως τι νιώθει. Μπορεί να ζηλεύει. Μπορεί να τον δυσκολεύει που αλλάζει κάπως η φιλία μας. Δεν μπορώ να καταλάβω αν ήθελε ποτέ να βγούμε ή αν απλώς του άρεσε να ξέρει ότι ενδιαφέρομαι.
Αυτό που με ενοχλεί είναι πως νόμιζα ότι είχαμε συνεννοηθεί. Μου είπε τι δεν ήθελε και το δέχτηκα. Δεν προσπάθησα να τον μεταπείσω, δεν περίμενα να αλλάξει γνώμη και δεν του φόρτωσα το δικό μου ενδιαφέρον.
Τώρα βγαίνω με κάποιον που θέλει να βγαίνει μαζί μου, και η φιλία μας έχει γίνει πιο περίπλοκη απ’ όσο ήταν όταν εκείνος μου άρεσε. Κι εγώ γυρίζω συνέχεια στην ίδια απορία: τι άλλαξε για εκείνον όταν έκανα ακριβώς αυτό που τα λόγια του μου έδιναν κάθε λόγο να κάνω;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




