Μου ξαναέστειλε ο άντρας με τον οποίο βρισκόμαστε χωρίς δέσμευση και είπα να συναντηθούμε. Φυσικά και είπα ναι. Με τον συγκεκριμένο άνθρωπο, αυτή είναι σχεδόν πάντα η απάντησή μου.
Και για μένα αυτό δεν είναι συνηθισμένο. Γενικά δεν μου αρέσει εύκολα κάποιος, οπότε προσέχω πόσο λίγο χρειάζεται να το σκεφτώ μαζί του. Δεν κάθομαι να ζυγίσω αν έχω όρεξη να τον δω. Το ξέρω ήδη ότι έχω.
Μετά, όμως, αρχίζω να αναρωτιέμαι γιατί μου βγήκε τόσο εύκολα το ναι. Κάποιες φορές σκέφτομαι μήπως τα βρίσκει υπερβολικά εύκολα μαζί μου. Στέλνει, συμφωνώ, κανονίζουμε. Και κάπου εκεί πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται μήπως είμαι πολύ πρόθυμη, παρόλο που η συνάντηση είναι κάτι που θέλω κι εγώ.
Γιατί αυτό ισχύει: όλο αυτό μου φαίνεται αμοιβαίο. Και οι δύο παίρνουμε κάτι που μας αρέσει, χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε ολόκληρη ιστορία για να βρεθούμε. Δεν λέω ναι με το ζόρι, ούτε δέχομαι επειδή δεν μπορώ να αρνηθώ. Θέλω να τον δω και γι’ αυτό συνεχίζω να συμφωνώ.
Το περίεργο είναι ότι χωράνε μέσα μου και τα δύο. Μου αρέσει που είναι τόσο απλό μεταξύ μας και ύστερα σκέφτομαι μήπως θα έπρεπε να το είχα δυσκολέψει λίγο. Μπορώ να είμαι μια χαρά με την απόφασή μου και ταυτόχρονα να με κρίνω επειδή την πήρα χωρίς δεύτερη σκέψη.
Αν με ρωτούσε κανείς τη στιγμή που απαντάω, θα ήξερα ακριβώς τι να πω: θέλω να συναντηθούμε. Η αμφιβολία έρχεται μετά, όταν αρχίζω να ψάχνω τι μπορεί να σημαίνει για μένα αυτή η προθυμία. Και δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί της δίνω τόσο βάρος.
Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι σε αυτή την κατάσταση που χρειάζεται να προσέξω περισσότερο ή αν απλώς είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου επειδή περνάω καλά. Προς το παρόν, μου δίνει κάτι που θέλω, αλλά η απορία δεν έχει φύγει.
Το έχει νιώσει κανείς άλλος αυτό; Να χαίρεσαι που θα δεις πάλι τον ίδιο άνθρωπο και μετά να σε ενοχλεί το πόσο εύκολα συμφώνησες; Εκείνος πρότεινε, εγώ δέχτηκα, και εξακολουθώ να θέλω να τον δω.
