Εγώ του πρότεινα να βγούμε. Είμαστε κι οι δυο γύρω στα 35 και μέσα σε δύο εβδομάδες έχουμε βρεθεί πέντε φορές. Εξακολουθεί να μου αρέσει. Αυτό που με ξαφνιάζει είναι ότι με κάθε ραντεβού νιώθω όλο και λιγότερο έτοιμη να κοιμηθώ μαζί του.
Τον ρωτάω κάτι για τον εαυτό του και μου απαντάει με δυο λέξεις. Αν θέλω να μάθω κάτι παραπάνω, πρέπει να κάνω κι άλλη ερώτηση. Σπάνια θα με ρωτήσει το ίδιο ή θα πιάσει μια κουβέντα που να μας πάει λίγο πέρα από τα βασικά. Κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι έχω κάνει τρεις ερωτήσεις στη σειρά και πάω να κάνω και τέταρτη. Εκεί αρχίζω να νιώθω άβολα.
Όσα έχω μάθει για εκείνον μου αρέσουν. Είναι καλός άνθρωπος και φαίνεται να ντρέπεται να κάνει την πρώτη κίνηση. Αυτό το είχα καταλάβει ήδη όταν του πρότεινα να βγούμε. Άλλοτε σκέφτομαι ότι θέλει λίγο χρόνο ακόμα για να νιώσει άνετα μαζί μου. Άλλοτε φεύγω με την αίσθηση πως ήθελε να με κρατήσει ακριβώς στην ίδια απόσταση που ήμουν όταν ήρθα.
Πέντε ραντεβού σε δύο εβδομάδες ακούγονται πολλά. Στο παρελθόν, κάπου στο πέμπτο ραντεβού συνήθως ένιωθα αρκετά κοντά στον άλλον για να θέλω να προχωρήσουμε. Και τώρα, όταν πάω να τον συναντήσω, νιώθω την έλξη. Όταν όμως γυρίζω σπίτι ύστερα από άλλο ένα βράδυ που προσπαθώ να τον κάνω να ανοιχτεί, το να κοιμηθούμε μαζί μοιάζει με κάτι για το οποίο θα πρέπει πρώτα να πείσω τον εαυτό μου.
Ο ίδιος δεν με έχει πιέσει ποτέ για σεξ. Έχω όμως την εντύπωση ότι κάθε φορά που φεύγουμε ο καθένας για το σπίτι του, γίνεται λίγο πιο απόμακρος. Δεν ξέρω αν όντως πιάνω κάτι στη συμπεριφορά του ή αν, επειδή ήδη με απασχολεί η σιωπή του, της δίνω παραπάνω σημασία.
Μήπως περιμένουμε το ίδιο πράγμα, απλώς με ανάποδη σειρά; Ίσως εκείνος να χρειάζεται πρώτα τη σιγουριά που θα του έδινε η σωματική επαφή για να μου ανοιχτεί. Εγώ χρειάζομαι να νιώσω ότι τον ξέρω για να θελήσω να έρθω τόσο κοντά του. Ίσως πάλι απλώς να μην ταιριάζουμε. Μπορώ να το ξέρω αυτό ύστερα από πέντε ραντεβού; Κι αν όντως περιμένει να κάνω πάλι εγώ την πρώτη κίνηση, γιατί το σκέφτομαι καν, αφού δεν νιώθω έτοιμη;
