Τι να την κάνω όλη αυτή την τρυφερότητα; Το ρωτάω πρακτικά, όσο κι αν δεν ξέρω πώς θα έμοιαζε μια πρακτική απάντηση. Νιώθω ότι έχω πολλή αγάπη να δώσω, αλλά δεν υπάρχει κάποιος με τον οποίο να μπορώ να τη μοιραστώ. Ούτε κάποιος από τον οποίο να τη δεχτώ.
Κι η επιθυμία δεν φεύγει επειδή δεν υπάρχει σχέση. Εξακολουθώ να θέλω να δείξω στοργή σε έναν άνθρωπο, να τον νιώσω κοντά μου, να αισθανθώ ότι με θέλει κι εκείνος κοντά του. Το ότι δεν έχω πού να εκφράσω όλα αυτά δεν σημαίνει ότι σταματάω να τα χρειάζομαι.
Ακούω συχνά να λένε «έχω αγάπη να δώσω», λες και μετά θα βρεθεί φυσικά και ο άνθρωπος που θα τη δεχτεί. Όμως υπάρχει απόσταση ανάμεσα στο να θέλεις να νοιαστείς για κάποιον και στο να έχεις κάποιον να μοιραστείς αυτό το νοιάξιμο. Κι όσο μένω εκεί, η ίδια η τρυφερότητα που νιώθω καταλήγει να πονάει.
Συνέχεια επιστρέφω στην ίδια απορία. Τι γίνεται με όσα δεν μπορώ να εκφράσω και με την εγγύτητα που δεν μπορώ να ζήσω; Θα τα κουβαλάω έτσι, χωρίς να ξέρω για πόσο και χωρίς καμία ιδέα πότε μπορεί να αλλάξει κάτι;
Προς το παρόν, όλη αυτή η αγάπη δεν έχει πού να πάει. Κι εγώ νιώθω χάλια.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




