Πήγαινα γυμναστήριο περίπου δύο χρόνια, ώσπου έκανα ένα διάλειμμα τριών μηνών. Πρόσφατα επέστρεψα στο ίδιο μέρος. Ήξερα τον χώρο, τα όργανα, πώς να κάνω το πρόγραμμά μου. Γενικά ένιωθα άνετα. Δυο τρεις μέρες μετά την επιστροφή μου, όμως, πρόσεξα μια γυναίκα και ξαφνικά αυτή η άνεση χάθηκε.
Μου άρεσε πάρα πολύ. Μέχρι εκεί μπορώ να πω με σιγουριά, γιατί δεν έχω βρει ακόμα το θάρρος να της μιλήσω. Δεν τη γνωρίζω, δεν έχουμε ανταλλάξει κουβέντα. Απλώς τη βλέπω, μου τραβάει την προσοχή και δεν ξέρω πώς να κάνω την αρχή.
Συνήθως έρχεται με μια φίλη της. Το ξέρω ότι η κοπέλα είναι εκεί για να γυμναστούν μαζί, αλλά για μένα η παρουσία της κάνει την προσέγγιση λίγο πιο δύσκολη. Ήδη ντρέπομαι όταν πρόκειται να μιλήσω σε μια γυναίκα που μου αρέσει. Η σκέψη ότι θα συστηθώ ενώ στέκεται δίπλα κι ένας άλλος άνθρωπος μου προσθέτει άλλο ένα άγχος: πώς θα μπω στην κουβέντα τους χωρίς να νιώθω ότι τις διακόπτω;
Είναι και ο γυμναστής, που βρίσκεται κοντά της σε μεγάλο μέρος της προπόνησης. Δεν έχω ιδέα αν αυτό σημαίνει κάτι. Μπορεί να είναι μαζί. Μπορεί απλώς ο άνθρωπος να κάνει τη δουλειά του. Δεν την ξέρω αρκετά ώστε να έχω κάποια εικόνα, οπότε ό,τι σκέφτομαι μένει υπόθεση.
Δεν έχω ρωτήσει και κανέναν. Μου φαίνεται κάπως άβολο να αρχίσω να ρωτάω για μια γυναίκα στην οποία δεν έχω πει ούτε γεια. Έτσι, κάθε πιθανό πρώτο βήμα μοιάζει να χρειάζεται ακριβώς την αυτοπεποίθηση που ελπίζω να αποκτήσω πριν το κάνω.
Το παράξενο είναι ότι ουσιαστικά δεν έχει συμβεί τίποτα. Γύρισα στο γυμναστήριο, είδα κάποια που θα ήθελα να γνωρίσω και αγχώθηκα. Δεν με έχει απορρίψει. Δεν είχε καν την ευκαιρία να δει αν της αρέσει να μιλάμε, αφού δεν της έχω μιλήσει.
Θέλω απλώς να φτάσω σε μια φυσιολογική γνωριμία. Αλλά με τη φίλη της, τον γυμναστή και τη δική μου ντροπή, κολλάω πριν από το πρώτο γεια. Πώς βρίσκω μια κατάλληλη στιγμή να την πλησιάσω, ενώ είμαστε και οι δύο εκεί για προπόνηση;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




