Το Σάββατο πίστευα ότι ήμασταν ευτυχισμένοι. Είχαμε περάσει καταπληκτικά μαζί και είχε ανεβάσει μια φωτογραφία στο Instagram όπου με ανέφερε. Οι φίλοι της και η οικογένειά της ήξεραν για μένα. Ύστερα από τέσσερις μήνες, ένιωθα πως αρχίζαμε να έχουμε θέση ο ένας στη ζωή του άλλου.
Βλεπόμασταν τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα. Μιλούσαμε με μηνύματα το πρωί, το βράδυ, μέσα στη μέρα, παίρναμε και τηλέφωνα. Όταν ήμασταν μαζί, ένιωθα ότι ήμασταν ζευγάρι. Στα 36 μου, κοιτούσα πίσω σε αυτό που μου φαινόταν το πιο ευτυχισμένο καλοκαίρι της ζωής μου και άρχιζα να φαντάζομαι ένα μέλλον μαζί της.
Και τη Δευτέρα το βράδυ σταμάτησε να επικοινωνεί.
Η σιωπή κράτησε μέχρι το πρωί που ήρθε το μήνυμα του χωρισμού. Έγραφε ότι είχα αρχίσει να την κάνω να νιώθει άβολα, να αγχώνεται και να πιέζεται. Ότι τελειώσαμε. Ήταν τόσο προσεγμένο και απρόσωπο το κείμενο, που αναρωτήθηκα μήπως το είχε γράψει το ChatGPT. Εκείνη, πάντως, το είχε στείλει. Κι εγώ καθόμουν και το διάβαζα.
Δεν έδινε κανένα παράδειγμα. Τίποτα που να μπορώ να συνδέσω με μια συγκεκριμένη κουβέντα και να πω «αυτό εννοεί». Δεν μου είχε πει ποτέ ότι κάτι πήγαινε στραβά. Ή, τουλάχιστον, εγώ δεν είχα καταλάβει ότι προσπαθούσε να μου το πει.
Τώρα τα ξαναφέρνω όλα στο μυαλό μου. Πάντα εγώ πήγαινα να τη βρω. Πλήρωνα περισσότερα. Την άκουγα όσο προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα με το διάβασμα, τη μετακόμιση και μια αρρώστια στην οικογένειά της. Προσπαθούσα να είμαι δίπλα της χωρίς να την κρίνω ή να της δημιουργώ ενοχές. Από τη δική μου πλευρά, έκανα ό,τι μπορούσα για να είναι καλά.
Παραπονιόμουν κι εγώ καμιά φορά για τη δική μου ζωή, που δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο. Τώρα που το σκέφτομαι, κάποιες στιγμές ένιωθα ότι η στήριξη πήγαινε κυρίως προς μία κατεύθυνση. Παρ’ όλα αυτά, συνέχιζα να συμφωνώ, να προσαρμόζομαι και να πιστεύω πως ήμασταν καλά. Αυτά θυμάμαι εγώ. Δεν ξέρω πώς ζούσε εκείνη τις ίδιες στιγμές.
Έχω ξαναχωρίσει. Πονούσε, αλλά συνήθως καταλάβαινα τον λόγο. Τώρα μου λείπει ένας άνθρωπος με τον οποίο πίστευα ότι είχα μέλλον, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιέμαι μήπως δεν είδα κάτι σοβαρό στη συμπεριφορά μου.
Δέχομαι ότι μπορεί να υπήρχαν σημάδια που δεν αναγνώρισα. Απλώς δεν μπορώ να συνδέσω εκείνο το Σάββατο με το μήνυμα που ακολούθησε. Ξαναγυρίζω σε αυτές τις λίγες λέξεις, ψάχνοντας ποιο κομμάτι από τους τέσσερις μήνες μας εξηγούν.
