Προσπαθώ να βρω πώς εξηγείς ότι θέλεις να χωρίσεις έναν άνθρωπο που σου έχει φερθεί καλά. Όποιον λόγο κι αν σκεφτώ, μου φαίνεται λίγος μπροστά σ’ αυτό. Δεν με πρόδωσε, δεν μου φέρθηκε άσχημα, δεν έγινε κάτι τρομερό που να μπορώ να δείξω και να πω «να, γι’ αυτό». Απλώς δεν νιώθω πια ότι είναι ο άνθρωπος με τον οποίο θέλω να είμαι.
Είμαστε και οι δύο νέοι ενήλικες και είμαστε μαζί τρία χρόνια. Είναι η πρώτη μου σχέση, οπότε δεν έχω ιδέα πώς γίνεται αυτή η κουβέντα. Για πολύ καιρό πίστευα ότι είχαμε μέλλον. Την αγάπησα πραγματικά. Το ότι τώρα δεν μπορώ να φανταστώ την ίδια συνέχεια δεν ακυρώνει όσα ένιωθα τότε, αλλά φοβάμαι πως εκείνη έτσι θα το ακούσει.
Αν κοιτάξω λίγο πιο πίσω, υπάρχει και κάτι που δυσκολεύομαι να παραδεχτώ: ήθελα τόσο πολύ να κάνω σχέση, που δεν στάθηκα ιδιαίτερα στο αν ταιριάζαμε. Μου αρκούσε που ήμασταν μαζί. Τώρα όμως η σχέση με έχει κουράσει, και όσο κι αν θυμάμαι πόσο την ήθελα κάποτε, αυτό δεν φέρνει πίσω την επιθυμία να συνεχίσω.
Και μόνο αυτά να υπήρχαν, πάλι θα φοβόμουν να της μιλήσω. Αλλά εκείνη δεν έχει πολλούς ανθρώπους να στηριχτεί. Έχει φίλους, χωρίς να είναι ιδιαίτερα κοντά με κάποιον, και με την οικογένειά της τα πράγματα είναι δύσκολα. Όταν σκέφτομαι να φύγω, τη φαντάζομαι να μένει με όλα αυτά, χωρίς τον άνθρωπο στον οποίο βασιζόταν.
Την ίδια στιγμή, εκείνη με υπολογίζει κανονικά στο μέλλον της. Ήταν διατεθειμένη να αφήσει το πανεπιστήμιο και να μετακομίσει μαζί μου σε άλλη χώρα. Το ότι θα άλλαζε τόσα πολλά για εμάς κάνει ακόμα πιο δύσκολο να της πω πως εγώ δεν θέλω πια τη ζωή που σχεδιάζει.
Δεν έχω ανοίξει ακόμα την κουβέντα. Δεν ξέρω πώς να πω ότι άλλαξαν τα συναισθήματά μου χωρίς να νομίσει ότι αυτά τα τρία χρόνια δεν σήμαιναν τίποτα ή ότι κάπου απέτυχε χωρίς καν να ξέρει πως την έκρινα. Μόνο που το σκέφτομαι, με πιάνει ανακάτεμα. Θέλω να είμαι ειλικρινής και δεν θέλω να την πληγώσω. Πώς ξεκινάς όμως μια κουβέντα όταν ξέρεις ότι, από τις πρώτες λέξεις, θα αλλάξουν όλα όσα ο άλλος θεωρεί ακόμα δεδομένα;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




