Τον περασμένο μήνα πήγαμε με το αγόρι μου για μια βδομάδα στη Χαβάη. Δυο βράδια μείναμε σε κάτι ακριβά θέρετρα, από αυτά που μόλις τα βλέπεις σκέφτεσαι ταξίδι του μέλιτος. Αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο, όμως, είναι ότι ήταν η μοναδική βδομάδα που είχε άδεια από τη δουλειά για όλη τη χρονιά. Μπορούσε να την περάσει όπως ήθελε και διάλεξε να την περάσει ολόκληρη μαζί μου.
Κοντεύουμε κι οι δυο τα τριάντα και είμαστε μαζί περίπου έξι μήνες. Είμαστε κι οι δυο Ασιάτες και, στην κουλτούρα όπου μεγαλώσαμε, τέτοιο ταξίδι για ένα ζευγάρι θεωρείται μεγάλο βήμα. Εμένα έτσι θα μου φαινόταν μια ολόκληρη βδομάδα οι δυο μας, όπου κι αν πηγαίναμε. Στη Χαβάη, βέβαια, με όλα αυτά γύρω μου, ήταν ακόμα πιο εύκολο να πάρει φόρα το μυαλό μου.
Είχα συγκινηθεί που ήθελε να πάμε μαζί από πριν, πολύ πριν πατήσουμε το πόδι μας σε κανένα θέρετρο. Όταν έχεις μόνο εφτά μέρες ελεύθερες όλο τον χρόνο, έχει σημασία με ποιον θέλεις να τις μοιραστείς. Απλώς δεν ξέρω αν εκείνος έδωσε σ’ αυτό την ίδια σημασία που έδωσα εγώ. Μπορεί να σκεφτόταν πόσο ωραία θα περνούσαμε οι δυο μας. Κι εγώ αυτό σκεφτόμουν. Κάπου εκεί, όμως, άρχισα να αναρωτιέμαι αν μπορεί να μας φανταστεί παντρεμένους κάποια μέρα.
Μπορώ φυσικά να τον ρωτήσω. Αλλά στους έξι μήνες, εκεί που του λέω πόσο ωραία πέρασα στις διακοπές μας, η λέξη «γάμος» μού φαίνεται κάπως μεγάλη για να την πετάξω στην κουβέντα. Θέλω να ξέρω αν φαντάζεται ένα τέτοιο μέλλον μαζί μου, αλλά διστάζω να το ανοίξω τόσο νωρίς, πριν προλάβουμε καλά καλά να το σκεφτούμε κι οι δυο.
Θα ήθελα να ακούσω άντρες που έκαναν τέτοιο ταξίδι γύρω στο εξάμηνο μιας σχέσης. Όταν διαλέξατε να περάσετε τη μοναδική σας βδομάδα άδειας μαζί της, φανταζόσασταν ήδη πώς θα ήταν η ζωή σας μαζί; Ή απλώς ξέρατε ποια θέλατε στη διπλανή θέση στο αεροπλάνο;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




