Γνώρισα μια κοπέλα στην αρχή του εξαμήνου. Πετάξαμε με την ίδια φοιτητική ομάδα προς το πανεπιστήμιο και, στο τρένο από το αεροδρόμιο μέχρι τις εστίες, πιάσαμε κουβέντα για διάφορα. Είχε πάει στο ίδιο λύκειο με τον συγκάτοικό μου.
Από τότε, κάθε φορά που περνάμε ο ένας δίπλα από τον άλλον, ανταλλάσσουμε ένα μικρό χαμόγελο. Για κανονική κουβέντα δεν έχει τύχει.
Πριν από λίγο καιρό, απάντησα σε ένα στόρι της με ένα κάστρο και τη ρώτησα πού ήταν. Μιλήσαμε λίγο γι’ αυτό και μετά την κάλεσα σε έναν αγώνα 5×5 που διοργανώνει το πανεπιστήμιό μου κάθε Κυριακή. Είπε πως μπορεί να έρθει. Όταν τη ρώτησα την επόμενη μέρα αν τελικά θα ερχόταν, μου είπε ότι δεν ένιωθε πολύ καλά. Της απάντησα «εντάξει, να προσέχεις», αλλά δεν έχει ανοίξει το μήνυμα. Έχει περάσει καιρός από τότε και τα χαμόγελα συνεχίζονται.
Θα ήθελα να της ζητήσω να βγούμε, αλλά συνήθως τη βλέπω όταν εγώ πηγαίνω για μάθημα κι εκείνη γυρίζει, και τις περισσότερες φορές είναι μαζί με κάποιον. Δεν έχουμε κοινά μαθήματα, ενώ ούτε ο συγκάτοικός μου είναι αρκετά φίλος μαζί της ώστε να μας φέρει στην ίδια παρέα.
Σκέφτομαι να της στείλω «θες να πάμε για καφέ κάποια στιγμή;», αλλά φοβάμαι ότι θα φανεί πως έρχεται από το πουθενά. Κι ας έχουμε ήδη μιλήσει, έστω και λίγο, για κάστρα και ποδόσφαιρο. Να περιμένω να τη βρω μόνη της για να πιάσουμε κουβέντα ή ένα απλό μήνυμα για καφέ είναι λιγότερο άκυρο απ’ όσο το κάνω στο μυαλό μου;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




