Εδώ και περίπου δέκα χρόνια, από τότε που χώρισα, βγαίνω ραντεβού κατά διαστήματα. Στο μεταξύ είχα δύο μακροχρόνιες σχέσεις, με την πιο πρόσφατη να έχει τελειώσει πριν από τρία χρόνια. Τότε, για πρακτικούς λόγους, συνήθως φιλοξενούσα εγώ όταν μέναμε ο ένας στο σπίτι του άλλου.
Φέτος άρχισα να βγαίνω με έναν πολύ καλό άνθρωπο, 41 ετών, και τώρα οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί: εκείνος με φιλοξενεί πιο συχνά. Δεν έχει παραπονεθεί ποτέ. Πρόσφατα αρχίσαμε να λέμε «σ’ αγαπώ», ενώ έχω πια και λίγο χώρο στο σπίτι του για τα πράγματά μου. Ωραίο αυτό — αν και σημαίνει ότι ο καφές και το χαρτί υγείας που χρησιμοποιώ έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας.
Προσπαθώ να συνεισφέρω: του φτιάχνω φαγητά και λιχουδιές και αναπληρώνω ό,τι τελειώνω. Μοιραζόμαστε επίσης τα έξοδα των ραντεβού με τρόπο που βολεύει και τους δυο μας. Δεν μου έχει ζητήσει τίποτα· απλώς εκτιμώ που με φιλοξενεί τόσο συχνά και, με την ακρίβεια όπως είναι, θέλω να του το δείξω.
Αν ήσασταν εσείς ο σύντροφος που φιλοξενεί πιο συχνά, ποιο μικρό δώρο ή ποια κίνηση θα σας φαινόταν ουσιαστική ή πραγματικά χρήσιμη; Θα προτιμούσα κάτι πιο ζεστό από έναν έλεγχο αποθεμάτων για τα είδη του σπιτιού, αλλά ακούω ιδέες.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




