Μετά από μια εβδομάδα μηνυμάτων, πρότεινα σε μια γυναίκα που γνώρισα σε εφαρμογή γνωριμιών να πάμε για φαγητό σε μια χαλαρή παμπ. Τίποτα ιδιαίτερο: να καθίσουμε, να μιλήσουμε και να πιούμε ένα-δυο ποτά. Το πρωί τής έστειλα μήνυμα και της είπα ότι ανυπομονούσα να τη δω.
Έφτασα νωρίτερα, όπως συνήθως, και κάθισα στο μπαρ με ένα ποτό. Περίπου δέκα λεπτά μετά την ώρα που είχαμε κανονίσει, με πήρε τηλέφωνο από το πάρκινγκ. Δεν περίμενε ότι θα έπρεπε να πληρώσει. Της εξήγησα ότι η παμπ επικύρωνε το εισιτήριο και οι πρώτες τέσσερις ώρες ήταν δωρεάν. «Μην ανησυχείς», της είπα.
Αντί να καθησυχαστεί, εκνευρίστηκε και μου είπε ότι έπρεπε να επικοινωνώ καλύτερα. Μετά είπε ότι θα γυρίσει σπίτι. Ξαφνιάστηκα και τη ρώτησα αν μιλούσε σοβαρά ή αν έκανε πλάκα. «Σου φαίνεται ότι κάνω πλάκα; Έχω συνηθίσει άντρες που ξέρουν να επικοινωνούν καλύτερα», απάντησε. Της ευχήθηκα καλό βράδυ και ασφαλή διαδρομή. Εκείνη έκλεισε το τηλέφωνο.
Είπα στην μπάρμαν ότι τελικά δεν θα χρειαζόμουν τραπέζι. Μου είπε πως λυπόταν που δεν πήγε καλά το ραντεβού. Της απάντησα ότι, για να είμαι ειλικρινής, ήμουν μάλλον χαρούμενος που δεν προχώρησε. Το ραντεβού είχε τελειώσει πριν φτάσουμε καν στο τραπέζι.
Ξανάρχισα να βγαίνω ραντεβού τον περασμένο μήνα, ύστερα από 25 χρόνια. Η πρώτη γυναίκα που γνώρισα εξαφανίστηκε μετά το πρώτο ραντεβού. Η δεύτερη αποφάσισε να μην έρθει το προηγούμενο βράδυ. Πριν από έναν μήνα, μάλλον θα περνούσα το βράδυ αναρωτώμενος τι είχα κάνει λάθος και πώς μπορούσα να το διορθώσω. Αυτή τη φορά δεν ανησύχησα.
Δεν χρειάζεται να πείσω κάποια να είναι στη ζωή μου. Η κατάλληλη γυναίκα θα θέλει να καταβάλει την ίδια προσπάθεια με μένα. Προς το παρόν, δεν σκοπεύω να αντιμετωπίζω κάθε δείπνο που ακυρώνεται σαν μυστήριο που πρέπει να λύσω.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




