Θέλω να ακούσω τη χειρότερη ατάκα για φλερτ που έπιασε στ’ αλήθεια. Εκείνη που κανονικά θα έπρεπε να είχε κόψει την κουβέντα πριν καν αρχίσει, αλλά κάπως κατάφερε να της δώσει άλλα πέντε λεπτά ζωής. Την ατάκα που την ακούς και σκέφτεσαι «αποκλείεται να το είπε αυτό», κι όμως μένεις να ακούσεις τη συνέχεια.
Βέβαια, ας κρατήσουμε μικρό καλάθι με το «έπιασε». Δεν εννοώ ότι ένα άθλιο λογοπαίγνιο οδήγησε σε γάμο, κοινό στεγαστικό και ετήσιο καβγά για το τι θα φυτέψετε στον κήπο. Ένα γέλιο και μια κουβέντα που θέλουν να συνεχίσουν και οι δύο αρκούν. Μια πρόσκληση για καφέ που έγινε δεκτή επίσης. Αν δύο ενήλικες αποφασίσουν να δουν πού θα πάει, μια χαρά τα κατάφερε η ατάκα. Περισσότερα δεν της ζητάμε.
Με φαντάζομαι σε ένα μικρό τραπεζάκι καφετέριας, με δύο φλιτζάνια ανάμεσά μας, να ακούω κάτι τόσο παλιό που δικαιούται έκπτωση συνταξιούχου. Θα ξεφυσούσα; Εννοείται. Μπορεί να γύριζα και λίγο τα μάτια. Θα σηκωνόμουν όμως να φύγω; Άδικο θα ήταν για τον καφέ, που δεν έφταιξε σε τίποτα.
Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι τι έγινε αμέσως μετά. Το άτομο που την είπε κράτησε σοβαρό ύφος; Ζήτησε αμέσως συγγνώμη; Ή χάρηκε τόσο με το ίδιο του το αστείο, που σου κίνησε την περιέργεια να ακούσεις κι άλλο; Γιατί έχει διαφορά να πετάξεις μια κακή ατάκα και να γελάσεις με το χάλι της, από το να περιμένεις απέναντι να σε θαυμάσουν. Εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα μετά μάλλον είναι το καλύτερο κομμάτι της ιστορίας.
Κι αν την είχα πει εγώ, θα ήθελα να μεταφερθεί ακριβώς όπως βγήκε από το στόμα μου. Χωρίς διορθώσεις εκ των υστέρων, χωρίς να τη σουλουπώσουμε για να φαίνεται χαριτωμένη. Να ξέρουμε τι ακριβώς δέχτηκα να ξεστομίσω δημοσίως.
Λοιπόν, ποια ήταν η ατάκα, ποιος την είπε και τι ακολούθησε; Κυρίως θέλω εκείνη τη στιγμή που ο άλλος άνθρωπος, παρότι είχε μόλις ακούσει ό,τι είχε ακούσει, αποφάσισε να συνεχίσει την κουβέντα.
