Πριν από λίγους μήνες έπιασα καινούργια δουλειά. Κάπου τότε έκανα ματς στο Hinge με μια γυναίκα που έκανε την ίδια δουλειά μ’ εμένα. Ήταν ακριβώς ο τύπος μου. Μελαχρινή, με γαλάζια μάτια, κάνα δυο χρόνια μικρότερή μου. Πριν προλάβει κανείς μας να στείλει έστω ένα «γεια», έσβησε το ματς. Υποθέτω ότι κατάλαβε πως θα δουλεύαμε στο ίδιο μέρος. Από τότε είχε ένα σωρό ευκαιρίες να το αναφέρει. Μέχρι στιγμής τα καταφέρνουμε περίφημα και οι δύο στο να μη λέμε κουβέντα.
Δεν συνεργαζόμαστε άμεσα, αλλά πετυχαίνουμε ο ένας τον άλλον στο γραφείο. Συνήθως μου λέει ένα «γεια» και πού και πού πετάει καμιά πλάκα. Της λέω κι εγώ «γεια» και κάνω ό,τι μπορώ για να δείχνω σαν άνθρωπος που δεν έχει σκεφτεί ποτέ το θέμα εκτός ωραρίου. Νομίζω πως μέχρι τώρα είμαι πειστικός.
Τις προάλλες χρειάστηκε να τη ρωτήσω κάτι για μερικά προϊόντα. Ήταν όντως για τη δουλειά, οπότε τουλάχιστον ήξερα πώς να ανοίξω την κουβέντα. Μετά κοιταχτήκαμε στα μάτια για λίγα δευτερόλεπτα. Ακούγονται λίγα, αλλά όταν έχεις τελειώσει με τις ερωτήσεις για τα προϊόντα, προλαβαίνεις να τα νιώσεις ένα ένα. Εγώ κάτι ένιωσα εκεί μέσα στη σιωπή. Εκείνη, ποιος ξέρει.
Έχω βγει με άλλες γυναίκες από τότε που κάναμε ματς, αλλά ακόμα χαίρομαι όταν ξέρω ότι μπορεί να την πετύχω. Βέβαια, ξέρω γι’ αυτήν όσα μαθαίνεις από κανένα «γεια» στον διάδρομο. Νομίζω πως είναι ελεύθερη, αλλά κι αυτό υπόθεση είναι. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θέλω να τη φλερτάρω στη δουλειά.
Ίσως βρεθούμε καμιά μέρα σε καμιά έξοδο με τους συναδέλφους και πούμε δυο κουβέντες παραπάνω. Ως τότε, θα της λέω ένα «γεια» όταν την πετυχαίνω και θα συνεχίζω τη μέρα μου. Αν ποτέ προέκυπτε, θα έβγαινα μαζί της με χαρά. Για την ώρα, μάλλον καλύτερα να το αφήσω έτσι, ε;
