Από τότε που ξανάρχισα να βγαίνω ραντεβού, μου έχει τύχει ένας άντρας να μου λέει καθαρά ότι το θέλει χαλαρά και τελικά να βάζει περισσότερη σκέψη στο πώς θα με δει από οποιονδήποτε άλλο με τον οποίο βγαίνω. Κανονίζει κάτι που όντως ανυπομονώ να κάνουμε, βρίσκει τρόπο να με δει ακόμα κι αν δεν τον βολεύει ιδιαίτερα ή μου μαγειρεύει. Μου στέλνει κι ένα μήνυμα ενδιάμεσα να δει πώς είμαι. Μου αρέσει που ξέρω τι θέλει. Μου αρέσει και που μου μαγείρεψε.
Ύστερα γνωρίζω κάποιον που λέει ότι ψάχνει σοβαρή σχέση και σκέφτομαι «ωραία, εδώ θέλουμε το ίδιο». Μέχρι να κλειστεί όμως ένα ραντεβού, μπορεί να περάσει τόσος καιρός που αρχίζω να αναρωτιέμαι πόσο θέλει να με δει. Στο τι ψάχνουμε συμφωνούμε απόλυτα. Στο πότε θα βρεθούμε, καμιά φορά δεν έχουμε φτάσει καν εκεί.
Νομίζω πως αυτό που μου λείπει τότε είναι η χαρά να περιμένω κάτι. Να ξέρω ότι ο άλλος σκέφτηκε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε οι δυο μας και μπήκε στον κόπο να το κανονίσει. Το φαγητό μπορεί να είναι ό,τι πιο απλό. Ένα «πώς πήγε η μέρα σου;» θέλει δέκα δευτερόλεπτα. Από τέτοια μικρά πράγματα αρχίζω να νιώθω ότι μπορεί να υπάρχει κάτι μεταξύ μας.
Θέλω σχέση και θα ήθελα, μέχρι να φτάσω εκεί, να νιώσω και λίγο φλερτ, να βλέπω ότι ο άλλος με διεκδικεί κάπως. Περίμενα πως αυτά θα πήγαιναν πιο συχνά μαζί. Τελευταία, όσοι μου λένε ξεκάθαρα ότι το βλέπουν χαλαρά μου δίνουν αρκετούς λόγους να θέλω να τους ξαναδώ. Με κάποιους που μου λένε ότι ψάχνουν κάτι σοβαρό, ακόμα περιμένω να δω πώς θα ήταν ένα πρώτο ραντεβού μαζί τους.
Έχει συμβεί και σ’ άλλους αυτό; Θα ήθελα να γνωρίσω κάποιον που να θέλει το ίδιο πράγμα μ’ εμένα και να μου δίνει λόγο να ανυπομονώ να τον ξαναδώ.
