Αυτή την εβδομάδα πήγα με μερικές φίλες να δούμε το Wicker. Περίμενα να περάσουμε ωραία με την ταινία και να την πιάσουμε μετά στην κουβέντα, κι έτσι έγινε. Μόνο που γύρισα και με μια έξτρα τρυφερότητα για τον άντρα μου, πράγμα που δεν το είχα υπολογίσει όταν κανόνιζα την έξοδο.
Την ώρα που συζητούσαμε μετά την προβολή, μου ήρθε ξαφνικά η σκέψη ότι έχω κι εγώ έναν σύζυγο σαν εκείνον του Wicker. Και δεν αναφέρομαι στα πιο πικάντικα της ταινίας.
Εννοώ τον τρόπο που κάνει συνέχεια μικρά πράγματα για να μου ομορφαίνει τη ζωή. Του αρέσει να με βλέπει χαρούμενη και χαίρεται κι ο ίδιος όταν καταφέρνει να μου φτιάξει τη διάθεση. Κάπως, μέσα στην κουβέντα με τις φίλες μου, το είδα πιο καθαρά.
Δεν ανακάλυψα κάτι που δεν ήξερα για εκείνον. Ο ίδιος άνθρωπος ήταν και πριν μπω στην αίθουσα. Απλώς ήταν όμορφο που, μιλώντας για μια ταινία, αναγνώρισα από μια άλλη πλευρά κάτι τόσο γνώριμο στη δική μου ζωή.
Αυτές οι μικρές κινήσεις εύκολα γίνονται μέρος της καθημερινότητας ενός γάμου. Τις ζεις, τις συνηθίζεις, κι αυτή τη φορά στάθηκα λίγο περισσότερο στη φροντίδα που έχουν από πίσω τους.
Πάντως, το Wicker ήταν απολαυστικό και θα το πρότεινα. Πήγα για μια ταινία με τις φίλες μου και βγήκα να σκέφτομαι πόσο μου αρέσει ο άντρας μου. Ωραίο επιπλέον όφελος για μια έξοδο στο σινεμά.
