Είμαι είκοσι, σπουδάζω και έχω ήδη κουραστεί από αυτή τη φάση όπου μιλάς με κάποιο άτομο και προσπαθείς να καταλάβεις τι γίνεται μεταξύ σας. Δεν περιμένω κάθε γνωριμία να γίνει σχέση ζωής. Θα ήθελα απλώς κάποια να κρατήσει αρκετά ώστε να μη σκέφτομαι συνέχεια πότε θα χαθεί.
Μέχρι τώρα, οι περισσότερες γνωριμίες μου έμειναν κάπου στο ενδιάμεσο. Μιλάμε, ερχόμαστε κοντά, φαίνεται πως κάτι πάει να γίνει, αλλά δεν υπάρχει δέσμευση. Και στο τέλος διαλύεται. Όπως το ζω εγώ, είναι πιο εύκολο να φύγει κάποιος όταν κανείς δεν έχει πει καθαρά τι είναι αυτό που έχουμε.
Η πιο πρόσφατη περίπτωση ήταν μια κοπέλα με την οποία μιλούσαμε περίπου ενάμιση μήνα. Απ’ όσο μπορούσα να καταλάβω, πηγαίναμε καλά. Ήταν τρυφερή μαζί μου και ένιωθα ότι με ήθελε. Μετά άλλαξε ο τρόπος που μου έγραφε. Και τώρα έχουμε μέρες να μιλήσουμε.
Δεν έχω κάποια ξεκάθαρη εξήγηση γι’ αυτή την αλλαγή, κι αυτό με τρώει. Αναρωτιέμαι μήπως δεν πρόσεξα κάτι, μήπως έκανα κάποιο λάθος ή μήπως απλώς έπαψε να θέλει το ίδιο πράγμα. Καταλαβαίνω ότι κάτι έχει αλλάξει, χωρίς να ξέρω τι το προκάλεσε.
Ίσως να το προσπερνούσα ευκολότερα αν δεν μου ήταν τόσο γνώριμο. Μερικές εβδομάδες ή μήνες προσοχής, αρκετή τρυφερότητα για να δεθώ, και μετά όλο και λιγότερη επικοινωνία. Μερικές φορές οι κοπέλες με τις οποίες μιλάω φτάνουν να μου πουν ότι με αγαπούν. Κι ύστερα η σιωπή γίνεται ακόμα πιο δύσκολο να εξηγηθεί.
Ξέρω ότι είμαι μικρός σε ηλικία, ότι πολλοί στη σχολή ψάχνονται και θέλουν να περάσουν καλά. Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι να γνωρίσω· δεν τελείωσαν οι πιθανότητες στα είκοσι. Αλλά αυτό δεν κάνει τις συγκεκριμένες μέρες χωρίς επικοινωνία λιγότερο δύσκολες.
Θέλω να νιώσω ότι με αγαπούν και να έχω μια σύνδεση που να κρατάει. Όταν κάποια είναι τρυφερή και μου λέει ότι με αγαπάει, αρχίζω να πιστεύω πως χτίζουμε κάτι τέτοιο. Πώς καταλαβαίνω αν όντως συμβαίνει, πριν βρεθώ πάλι να αναρωτιέμαι γιατί σταματήσαμε να μιλάμε;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




