Χτες το βράδυ, μετά το τρίτο μας ραντεβού, την πήγα σπίτι με το αμάξι και τη συνόδεψα μέσα. Της είπα ότι πέρασα πολύ ωραία και τη ρώτησα αν μπορούσα να τη φιλήσω. Γέλασε λίγο και μου είπε «Όχι ακόμα!». Αγκαλιαστήκαμε κι έφυγα. Μέχρι εκεί τα πήγα μια χαρά. Το ξεψάχνισμα άρχισε αργότερα, όταν πια ήμουν μόνος μου.
Στο φαγητό είχαμε γελάσει πολύ. Φεύγοντας, ένιωθα ότι την είχα γνωρίσει λίγο καλύτερα, πράγμα που χάρηκα, γιατί πριν καν βρεθούμε από κοντά είχαμε περάσει μιάμιση βδομάδα στέλνοντας μηνύματα. Τώρα που το σκέφτομαι, θα μπορούσα να είχα φυλάξει δυο τρεις από εκείνες τις κουβέντες για όταν θα καθόμασταν σ’ ένα τραπέζι με κάτι να φάμε.
Και στα δύο πρώτα ραντεβού είχαμε περάσει ωραία. Δεν είχα προσπαθήσει να τη φιλήσω τότε, και το τρίτο ραντεβού το πρότεινε εκείνη. Χάρηκα που το είπε τόσο καθαρά. Είμαστε κι οι δυο 20, εγώ δεν έχω βγει σε πολλά ραντεβού, και μέσα σε μια βδομάδα που έπιανα τον εαυτό μου να ψάχνει τι σημαίνει το καθετί, το «να ξαναβγούμε» ήταν ευχάριστα εύκολο να το καταλάβω.
Σκόπευα πάνω στο φαγητό να τη ρωτήσω τι ψάχνει ή πώς βλέπει αυτό που γίνεται μεταξύ μας. Μετά πιάσαμε την κουβέντα, το ένα θέμα έφερε το άλλο και το ξέχασα τελείως. Φυσικά, το θυμήθηκα αμέσως μόλις την άφησα σπίτι. Εκεί πια, χωρίς κανέναν δίπλα μου να χρειάζεται να απαντήσει, μπορούσα να κάνω την ερώτηση με την καλύτερη διατύπωση της ζωής μου.
Τώρα έχει πάει βράδυ της επόμενης μέρας. Θέλω ακόμα να τη δω και σκέφτομαι να της στείλω απλώς ότι πέρασα ωραία. Με ξέρω όμως. Αν προσπαθήσω να χωρέσω στο ίδιο μήνυμα κι όλα όσα ξέχασα να τη ρωτήσω στο τραπέζι, θα της πάρει κάνα δυο λεπτά μόνο να φτάσει στο τέλος. Εσείς θα στέλνατε απόψε;
