Μπήκα πρόσφατα στις εφαρμογές γνωριμιών, βγήκα τρία πρώτα ραντεβού και, απ’ ό,τι φαίνεται, στο πρώτο ραντεβού τα καταφέρνω μια χαρά. Στο δεύτερο δεν έχω φτάσει ακόμα.
Δεν έχει συμβεί κάτι που να μου φάνηκε ξεκάθαρα στραβό. Πηγαίνω στην ώρα μου, η κουβέντα κυλάει, κι όταν έρχεται ο λογαριασμός προτείνω να τον μοιραστούμε. Περνάω όμορφα και φεύγω με την αίσθηση ότι υπήρχε αρκετό ενδιαφέρον για να ξαναβρεθούμε. Δεν μιλάω για κάτι συγκλονιστικό, απλώς για μια γνωριμία που θα ήθελα να συνεχίσω.
Μετά όμως δεν προχωράει τίποτα. Ξέρω ότι τρία ραντεβού δεν είναι και τεράστιο δείγμα. Όταν όμως συμβαίνει το ίδιο τρεις φορές, αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν σου ξεφεύγει κάτι.
Αυτό που κάνω μετά είναι απλό. Αν περάσουν κάνα δυο ώρες χωρίς να έχω νέα του, στέλνω ένα μήνυμα, τον ευχαριστώ και του λέω ότι πέρασα ωραία. Ένα μήνυμα μόνο. Δεν ακολουθεί δεύτερο για να εξηγήσω το πρώτο, ούτε ανοίγω συζήτηση για το πού πάει μεταξύ μας πριν προλάβουμε καλά καλά να χωνέψουμε.
Εμένα μου φαίνεται ένας φυσικός, φιλικός τρόπος να δείξω ενδιαφέρον. Τώρα όμως έχω αρχίσει να εξετάζω ακόμα κι αυτό. Μήπως το στέλνω πολύ νωρίς; Μήπως εγώ βλέπω αμοιβαίο ενδιαφέρον σε μια ευχάριστη κουβέντα, ενώ ο άλλος είναι απλώς ευγενικός;
Αυτό είναι το δύσκολο. Μπορώ να περιγράψω πώς έζησα εγώ το ραντεβού, αλλά δεν ξέρω καθόλου πώς το έζησε ο άνθρωπος απέναντί μου. Η άνετη συζήτηση με βοηθάει να περάσω καλά εκείνη την ώρα. Δεν μου λέει όμως απαραίτητα αν θέλει κι εκείνος να με ξαναδεί.
Δεν περιμένω να θέλουν όλοι όσοι γνωρίζω ένα δεύτερο ραντεβού. Θα ήθελα απλώς να καταλάβω λίγο καλύτερα τι κάνει κάποιον να φεύγει και να σκέφτεται ότι θέλει να ξαναδεί αυτή τη γυναίκα.
Οπότε, άντρες, τι ψάχνετε στο πρώτο ραντεβού; Τι κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια ωραία βραδιά και σε μια βραδιά που θέλετε να επαναλάβετε; Γιατί μέχρι το «περάσαμε ωραία» φαίνεται πως φτάνω. Μετά είναι που χάνω την άκρη.
