Θυμάμαι όταν το αγόρι μου δεν με χόρταινε. Ήθελε να με βλέπει και το καταλάβαινα χωρίς να χρειάζεται να τον ρωτάω ξανά και ξανά. Δεν αναρωτιόμουν αν θα του έφτιαχνε τη μέρα το να πάω από το σπίτι του.
Είμαστε μαζί τρία χρόνια. Εγώ είμαι 23 κι εκείνος 24. Παραμένει καλό παιδί κι εγώ είμαι ακόμη τρελή μαζί του. Τελευταία όμως, όταν προσπαθώ να καταλάβω αν θέλει να βρεθούμε, παίρνω μια απάντηση που με αφήνει να νιώθω κάπως περιττή.
Του λέω: «Θα έρθω αν θέλεις να με δεις». Κι εκείνος απαντάει: «Ειλικρινά, όπως θέλεις. Για μένα είναι το ίδιο είτε έρθεις είτε δεν έρθεις».
Οπότε ξαναρωτάω. Ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι, αλλά ελπίζω πως αυτή τη φορά θα καταλάβει τι προσπαθώ να μάθω. Του έχω λείψει; Θα χαρεί να είμαι εκεί; Ψάχνω λίγη λαχτάρα στην απάντησή του, κάτι που να μου δείχνει ότι περιμένει κι εκείνος να με δει.
Αλλά μου λέει πάλι το ίδιο. Η απόφαση είναι δική μου.
Έτσι ξεκαθαρίζει ότι μπορώ να πάω, αλλά μένει αναπάντητο αυτό που πραγματικά ρωτάω. Δεν δυσκολεύομαι να κανονίσω το πρόγραμμά μου. Θέλω να ξέρω αν η συνάντησή μας είναι κάτι που θέλει κι εκείνος, αν υπάρχει χαρά στη σκέψη ότι θα περάσουμε χρόνο μαζί.
Ενθουσιασμό εξακολουθεί να δείχνει. Του αρέσουν πολύ τα βιντεοπαιχνίδια και το ποδόσφαιρο, κι εκεί φαίνεται καθαρά πότε ανυπομονεί για κάτι. Θυμάμαι πώς ήταν όταν αυτός ο ενθουσιασμός αφορούσε κι εμένα. Τώρα αναρωτιέμαι αν η αλλαγή είναι απλώς μέρος της οικειότητας που έρχεται με τον καιρό.
Δεν περιμένω κάθε επίσκεψη να μοιάζει με τα πρώτα μας ραντεβού. Μετά από τρία χρόνια, λογικό είναι η σχέση να έχει άλλον ρυθμό. Μου φαίνεται όμως μεγάλη η απόσταση ανάμεσα στο να καταλαγιάζει ο πρώτος ενθουσιασμός και στο να ακούω ότι η παρουσία μου δεν κάνει καμία διαφορά.
Λέω στον εαυτό μου ότι ίσως δεν είναι τόσο σοβαρό. Δεν μου έχει πει να μην πάω. Εγώ όμως εξακολουθώ να χαίρομαι που θα τον δω και δεν ξέρω αν είναι φυσιολογικό αυτό να σβήνει με τον καιρό για τον άλλον.
Όταν τον ξαναρωτάω, αυτό που περιμένω να ακούσω είναι απλό: «Θέλω να σε δω».
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




