Σήμερα το πρωί, στο τρένο για τη δουλειά, μια γυναίκα αποκοιμήθηκε στον ώμο μου. Δεν τη γνώριζα. Ήταν περίπου στην ηλικία μου και απλώς νύσταζε. Το καταλάβαινα. Κι όμως, ώρες αργότερα, ακόμη νιώθω το βάρος του κεφαλιού της.
Είμαι 24 χρονών. Δεν έχω βγει ποτέ ραντεβού, δεν έχω κρατήσει το χέρι κάποιου, δεν έχω κάνει σχέση. Είχα φίλες όλα αυτά τα χρόνια, αλλά ποτέ δεν βρήκα το θάρρος ή την ευκαιρία να προχωρήσει κάτι περισσότερο. Έχω αρχίσει να νιώθω πως ο έρωτας είναι κάτι που συμβαίνει στους άλλους.
Όταν λοιπόν ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο μου, πάγωσα. Δεν κουνήθηκα καθόλου. Κυρίως επειδή δεν ήθελα να την ενοχλήσω. Κοιμόταν, και αν μετακινούμουν μάλλον θα την ξυπνούσα.
Ήταν κάτι τόσο μικρό και τυχαίο. Δεν με είχε επιλέξει για κάποιον λόγο. Απλώς καθόμουν δίπλα της κι εκείνη έγειρε στον ύπνο της. Δεν υπήρχε λόγος να του δώσω άλλη σημασία. Παρ’ όλα αυτά, βρέθηκα ξαφνικά να νιώθω μια εγγύτητα που λείπει από τη ζωή μου, και δεν ήξερα τι άλλο να κάνω πέρα από το να μείνω ακίνητος.
Σε μια στάση το τρένο τραντάχτηκε δυνατά και την ξύπνησε. Εκεί τελείωσε όλο αυτό. Μια κουρασμένη επιβάτισσα είχε αποκοιμηθεί για λίγο πάνω σε έναν άγνωστο, πηγαίνοντας το πρωί στη δουλειά της.
Για μένα, όμως, η στιγμή κράτησε πολύ περισσότερο από τη διαδρομή. Σκέφτομαι συνέχεια εκείνο το λίγο βάρος στον ώμο μου. Το θυμάμαι με τόση ακρίβεια που σχεδόν μου φαίνεται άδικο.
Μακάρι να ήταν και για μένα μια συνηθισμένη στιγμή. Αντί γι’ αυτό, μου θύμισε όλα όσα μου λείπουν: τα ραντεβού που δεν έχω ζήσει, το χέρι που δεν έχω κρατήσει, την αίσθηση ότι αυτό το κομμάτι της ζωής συμβαίνει κάπου όπου εγώ δεν μπορώ να φτάσω.
Ξέρω ότι κάποια που αποκοιμήθηκε τυχαία δίπλα μου δεν λέει τίποτα για το μέλλον μου. Κι όμως, μου φάνηκε σαν σκληρό αστείο: λίγα λεπτά επαφής που τελικά με έκαναν να νιώσω ακόμη περισσότερο τη μοναξιά μου. Έχουν περάσει ώρες και ο ώμος μου μοιάζει να το θυμάται ακόμη.
