Πέρασαν τρεις μήνες από τότε που τον χώρισα κι ακόμα κλαίω για εκείνον. Δεν είχα νιώσει ποτέ τόσο αγαπημένη. Κι όμως, εγώ ήμουν αυτή που έφυγε. Είχαμε χημεία, ένιωθα ασφάλεια κοντά του και δεν αμφέβαλλα ότι με νοιαζόταν. Αυτό που δεν μπορούσα να ξεπεράσω ήταν ότι δεν τον θαύμαζα όσο πίστευα πως θα έπρεπε.
Είμαι 24, εκείνος 22, και ήμασταν μαζί έναν χρόνο. Ήμασταν πολύ ερωτευμένοι. Μαζί του μπορούσα να είμαι εντελώς ο εαυτός μου. Ήξερε να συζητάει και ήθελε να προσπαθεί για τη σχέση μας. Δεν χρειαζόταν να ψάχνω δικαιολογίες για να πείσω τον εαυτό μου ότι με αγαπούσε. Το ένιωθα.
Για μένα, όμως, μετράνε πολύ και το μυαλό του άλλου, η περιέργειά του, τα ενδιαφέροντά του. Δεν τον έβρισκα ιδιαίτερα έξυπνο ή ανήσυχο πνεύμα. Δεν είχε δημιουργικά χόμπι ούτε ασχολούνταν με δραστηριότητες που εκτιμώ. Όταν γνωριστήκαμε, έμενε με τους γονείς του και τους άφηνε να παίρνουν όλες τις αποφάσεις για εκείνον. Δυσκολευόμουν να φανταστώ ένα κοινό μέλλον. Ήθελα ο τρόπος που ζει ο σύντροφός μου να με εμπνέει.
Υπάρχει και κάτι που ντρέπομαι να παραδεχτώ. Έλεγα στους φίλους μου πόσο υπέροχος ήταν, αλλά απέφευγα να τους τον γνωρίσω. Φοβόμουν τι θα σκεφτούν. Ήξερα πόσο καλά περνούσαμε οι δυο μας, αλλά με ένοιαζε και πώς θα έκριναν τη δική μου επιλογή. Δεν μπορώ λοιπόν να λέω ότι με απασχολούσε μόνο αν ταιριάζαμε. Δεν ξέρω πόσο μέτρησε τελικά αυτός ο φόβος στον χωρισμό. Αν τον παραλείψω, όμως, είναι σαν να κρύβω ένα κομμάτι της αλήθειας.
Πάντα πίστευα ότι πρέπει να θαυμάζω τον άνθρωπό μου. Να βλέπω κάτι σε εκείνον που να με κάνει να θέλω να εξελιχθώ, να γίνω καλύτερη. Χωρίς αυτό, θεωρούσα πως κάτι βασικό θα έλειπε. Το πίστευα τόσο, που τελικά άφησα έναν άνθρωπο που με αγαπούσε πολύ.
Τώρα, όμως, κολλάω σε μια αντίφαση: εκείνος όντως με έκανε να θέλω να γίνω καλύτερη. Ήθελα να αξίζω την αγάπη του. Θαύμαζα την αντοχή του στις δυσκολίες και τη συναισθηματική του ωριμότητα. Μου είχε μάθει πολλά και στα δύο. Δεν ήταν λοιπόν ότι δεν είχε τίποτα αξιοθαύμαστο. Απλώς αυτά δεν ήταν τα χαρακτηριστικά που είχα στο μυαλό μου όταν σκεφτόμουν τον σύντροφο που θα θαύμαζα.
Έχω ζήσει και το αντίθετο. Κάποτε έβγαινα με κάποιον που θαύμαζα πάρα πολύ. Κοντά του ένιωθα χαζή και ανασφαλής, σαν να μην ήμουν αρκετή γι’ αυτόν. Αργότερα κατάλαβα ότι δεν τον αγαπούσα πραγματικά. Ήθελα να του μοιάσω. Ο θαυμασμός από μόνος του δεν μου είχε δώσει την οικειότητα που ένιωθα με τον πρώην μου.
Αυτό δεν σημαίνει ότι έπαψαν να με ενοχλούν οι διαφορές μας. Ακόμα σκέφτομαι ότι δεν θα μπορούσα να μείνω με κάποιον που δεν θαυμάζω για το μυαλό, την περιέργεια και την ανεξαρτησία του. Το ότι μου λείπει δεν αποδεικνύει πως θα καταφέρναμε να χτίσουμε μια ζωή μαζί. Με κάνει όμως να αναρωτιέμαι αν κατάλαβα τι άφηνα πίσω μου.
Φοβάμαι ότι δεν θα ξαναβρώ αυτή την άνεση, αυτό το δέσιμο. Κι όσο σκέφτομαι ότι τον χώρισα επειδή δεν τον θαύμαζα, θυμάμαι κάτι που δεν ταιριάζει με αυτή την εξήγηση: σε πράγματα που εγώ ακόμα παλεύω να μάθω, εκείνος ήταν ήδη το παράδειγμά μου.
