Μιλάμε εδώ και δέκα μήνες, αλλά από κοντά δεν έχουμε συναντηθεί ακόμα. Ήταν συνάδελφος ενός φίλου μου και έτσι γνωριστήκαμε. Από εκεί και πέρα, τα τηλεφωνήματα μας κράτησαν σε επαφή και σιγά σιγά έγιναν κομμάτι της καθημερινότητάς μας.
Εγώ είμαι 27 κι εκείνη 23. Κάνει μεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων και με παίρνει κάθε μέρα, συχνά στα κενά ανάμεσα στα μαθήματά της. Έχω φτάσει να περιμένω αυτές τις μικρές στιγμές. Όταν ακούς έναν άνθρωπο καθημερινά, δένεσαι μαζί του χωρίς να καταλαβαίνεις ακριβώς πότε συνέβη.
Έχω αισθήματα γι’ αυτήν. Νομίζω πως το έχει καταλάβει, παρόλο που δεν της το έχω πει ξεκάθαρα. Κάποιες φορές μου φαίνεται ότι κι εκείνη νιώθει κάτι. Ξέρω όμως ότι άλλο η εντύπωση κι άλλο η βεβαιότητα, ειδικά όταν θέλεις τόσο πολύ να ισχύει αυτό που φαντάζεσαι.
Υπάρχει και κάτι που μου έχει πει εντελώς καθαρά: ανήκουμε σε διαφορετικές κάστες και η οικογένειά της δεν θα της επέτρεπε να παντρευτεί κάποιον έξω από τη δική της. Δεν ξέρω πώς να το ερμηνεύσω. Μου εξηγεί ένα εμπόδιο που θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε ή μου δείχνει από τώρα μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτό που έχουμε;
Με μπερδεύει και το θέμα του χρόνου. Λέει ότι δεν πρόκειται να παντρευτεί πριν από τα 28 της. Όταν σκέφτομαι εκείνο το μέλλον, φαντάζομαι εμένα στα 35. Κάθομαι δηλαδή και προσπαθώ να βγάλω άκρη με ένα χρονοδιάγραμμα, ενώ δεν έχουμε καν ξεκαθαρίσει αν υπάρχει σχέση για να κάνουμε σχέδια.
Στο μεταξύ, εκείνη συνεχίζει να τηλεφωνεί κι εγώ συνεχίζω να χαίρομαι όταν την ακούω. Αυτό είναι που με δυσκολεύει. Δεν έχει συμβεί κάτι που να με κάνει να θέλω να απομακρυνθώ. Με φοβίζει όμως το ενδεχόμενο να θέλω συνέχεια περισσότερα και να μένω για άγνωστο πόσο στην ίδια αναμονή.
Να της πω ότι την αγαπώ; Κι αν δεν νιώθει το ίδιο, θα χρειαστεί να κόψουμε την επικοινωνία για να μπορέσω να το ξεπεράσω; Μπορώ να φανταστώ τη στιγμή που θα ακούσω την απάντησή της. Αυτό που δεν μπορώ εύκολα να φανταστώ είναι να ακούσω τη φωνή της την επόμενη μέρα και να κάνω σαν να μην άλλαξε τίποτα.
