Θέλω να βρω τον άνθρωπό μου. Ακόμα κι όταν το γράφω, μου ακούγεται λίγο βαρύγδουπο, αλλά έτσι νιώθω. Θέλω μια σχέση στην οποία να μπορώ να αφοσιωθώ, να ανακαλύπτουμε πράγματα μαζί και να έρθουμε τόσο κοντά, ώστε να μη χρειάζεται να δείχνουμε συνέχεια την πιο προσεγμένη εκδοχή του εαυτού μας.
Με ενδιαφέρει να γνωρίσω τον άλλον πραγματικά. Τι τον ενθουσιάζει, τι τον κάνει να κλείνεται, πώς είναι τις στιγμές που δεν έχει κάτι φοβερό να πει ή να δείξει. Μου αρέσει αυτή η οικειότητα που χτίζεται σιγά σιγά, όταν προσέχεις έναν άνθρωπο και αρχίζεις να τον καταλαβαίνεις χωρίς να χρειάζεται να σου εξηγεί τα πάντα.
Μόνο που το ότι ξέρω τι θέλω δεν φαίνεται να κάνει καθόλου ευκολότερο το να το βρω. Οι άνθρωποι που γνωρίζω συνήθως ψάχνουν κάτι χαλαρό ή κρατούν τέτοια απόσταση, που δεν μπορώ καν να καταλάβω τι ζητούν. Για έλξη υπάρχει χώρος. Μόλις όμως πάει η κουβέντα στο να γνωριστούμε ουσιαστικά, όλα γίνονται κάπως αόριστα.
Δεν περιμένω δέσμευση πριν προλάβουμε να δούμε αν ταιριάζουμε. Θέλω κι εγώ την αρχή, την περιέργεια, την αβεβαιότητα, το να μαθαίνουμε λίγο λίγο ο ένας τον άλλον. Απλώς θέλω απέναντί μου κάποιον που να είναι ανοιχτός στο ενδεχόμενο να προκύψει σχέση.
Εκεί δυσκολεύομαι να βγάλω άκρη. Όταν λέω ότι ψάχνω κάτι ουσιαστικό, εμένα μου φαίνεται ξεκάθαρο. Δεν μου λέει όμως απαραίτητα πολλά για το πώς το ακούει ο άλλος. Μπορεί να συμφωνούμε ότι θέλουμε να δεθούμε με κάποιον και τελικά να εννοούμε εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Και δεν θέλω κάθε γνωριμία να γίνεται συνέντευξη για τη θέση του συντρόφου πριν καν καταλάβουμε αν μας αρέσει η παρέα μας. Θέλω να χαίρομαι που γνωρίζω κάποιον, χωρίς να αναρωτιέμαι διαρκώς αν μόνο εγώ ελπίζω ότι μπορεί να πάει παρακάτω.
Πού βρίσκονται, λοιπόν, όσοι θέλουν πραγματικά μια σταθερή σχέση; Και πώς αναγνωρίζεις αυτή τη διάθεση αρκετά νωρίς, ώστε να αξίζει να της δώσεις χρόνο;
