Είμαι 20, το αγόρι μου είναι 24 και είμαστε μαζί εδώ και εννέα μήνες. Είμαι ευτυχισμένη μαζί του. Θέλω να το πω αυτό από την αρχή, γιατί δυσκολεύομαι να εξηγήσω πώς γίνεται κάτι που θέλω τόσο πολύ να με φοβίζει κιόλας.
Πριν από αυτή τη σχέση ήμουν πολύ ανεξάρτητη. Είχα και ένα μούδιασμα απέναντι σε πολλά πράγματα, αν και τότε δεν θα το περιέγραφα απαραίτητα έτσι. Είχα συνηθίσει να βγάζω τη μέρα χωρίς να νιώθω τα πάντα τόσο έντονα. Από τότε που τον ερωτεύτηκα, αυτό άλλαξε.
Είναι η πρώτη φορά που αγαπάω πραγματικά κάποιον και ξέρω ότι με αγαπάει κι εκείνος. Μου δίνει μια χαρά που δεν είχα ξαναζήσει. Δεν περίμενα όμως να νιώθω τόσο ευάλωτη, ούτε ότι η παρουσία ενός άλλου ανθρώπου θα αποκτούσε τόση σημασία για μένα.
Χωρίσαμε για λίγο εξαιτίας συνθηκών έξω από τη σχέση μας. Πόνεσα περισσότερο απ’ όσο ήξερα να διαχειριστώ. Τα ξαναβρήκαμε και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό, αλλά η επιστροφή μας δεν έσβησε τη μνήμη εκείνου του πόνου.
Πριν χωρίσουμε, μπορούσα μόνο να φανταστώ πώς θα ήταν να τον χάσω. Τώρα ξέρω πώς ένιωσα όταν συνέβη. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν θα άντεχα να το περάσω ξανά και δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά πως ναι.
Αυτή την περίοδο είμαστε από απόσταση, οπότε μου λείπει πολύ και τον σκέφτομαι συνέχεια. Παράλληλα, δεν περνάω καλά και στους υπόλοιπους τομείς της ζωής μου. Υποψιάζομαι ότι αυτό κάνει τα πάντα πιο δύσκολα, γιατί δεν υπάρχουν πολλά άλλα πράγματα στην καθημερινότητά μου που να με ανακουφίζουν.
Κάποιες στιγμές εύχομαι να μην είχα ερωτευτεί ποτέ. Μου φαίνεται παράξενο ακόμα και να το παραδέχομαι, αφού δεν θέλω να τον αφήσω. Θέλω αυτή τη σχέση. Απλώς μου λείπει καμιά φορά το πώς ήμουν πριν μάθω πόσο μπορεί να πονέσει η απουσία της.
Σε αυτό νιώθω μόνη, γιατί εκείνος δεν έχει βιώσει κάτι αντίστοιχο. Με αγαπάει κι εκείνος, αλλά δεν φαίνεται να τον κατακλύζουν όλα αυτά όπως εμένα. Κι εγώ προσπαθώ να καταλάβω πώς χωράει τόσο συναίσθημα σε μια συνηθισμένη μέρα.
Ηρεμεί όλο αυτό με τον καιρό; Μπορώ να συνεχίσω να τον αγαπάω τόσο και κάποια στιγμή να φοβάμαι λιγότερο;
