Όταν το αγόρι μου κάνει την πρώτη κίνηση, ξέρω πώς να ανταποκριθώ. Όταν σκέφτομαι να ξεκινήσω εγώ, κολλάω. Κάνουμε συχνά σεξ, τον θέλω, αλλά νιώθω αμήχανα στην ιδέα να του το δείξω πριν μου δείξει εκείνος ότι έχει διάθεση.
Είμαι 21 κι εκείνος 20. Είμαστε μαζί περίπου τέσσερις μήνες και είναι η πρώτη σεξουαλική σχέση και για τους δυο μας. Αυτό την κάνει ιδιαίτερη για μένα. Ανακαλύπτουμε το σεξ μαζί, χωρίς προηγούμενες εμπειρίες με άλλους συντρόφους.
Έχουμε όμως συνηθίσει να κάνει εκείνος την αρχή. Με αγγίζει, ανταποκρίνομαι και συνεχίζουμε. Δεν μένω αμέτοχη· όταν έχει ξεκινήσει, μπορώ κι εγώ να του δείξω ότι τον θέλω. Μόνο που το να ανταποκρίνομαι δεν μου φαίνεται το ίδιο με το να παίρνω πρώτη την πρωτοβουλία.
Δεν έχω παράπονο που ξεκινά εκείνος. Απλώς θέλω να μπορώ να ξεκινάω κι εγώ, όχι επειδή μου το ζήτησε, αλλά επειδή το θέλω η ίδια. Η δυσκολία είναι πώς θα το κάνω χωρίς να αισθανθώ αμήχανα.
Όταν ξεκινά εκείνος, ξέρω ήδη ότι έχει διάθεση. Αν κάνω εγώ την αρχή, θα φανεί πρώτα η δική μου επιθυμία, χωρίς να ξέρω ακριβώς πώς θα εξελιχθεί η στιγμή. Το σεξ μαζί του μου είναι πια οικείο· το να εκτεθώ έτσι εξακολουθεί να μου φαίνεται καινούργιο.
Δεν έχω να διηγηθώ κάποια αποτυχημένη προσπάθεια. Δεν έχει προηγηθεί κάποια κίνηση από μένα που να κατέληξε σε απόρριψη ή κοροϊδία. Προσπαθώ να βρω πώς θα ξεκινήσω προτού καν δοκιμάσω. Η αμηχανία που με απασχολεί είναι αυτή που φαντάζομαι ότι θα νιώσω, όχι κάτι που έχει ήδη συμβεί.
Και δεν θέλω να αρχίσω να παίζω κάποιον ρόλο για να το πετύχω. Έχω ένα αγόρι που με ελκύει και μια σεξουαλική ζωή που απολαμβάνω. Θέλω απλώς να του δείξω ότι τον ποθώ, χωρίς να σκέφτομαι τόσο πολύ πώς θα φανώ ώστε στο τέλος να περιμένω πάλι εκείνον.
Δεν μου είναι άγνωστο πια το σεξ μαζί του. Μου είναι άγνωστο το να κάνω εγώ την αρχή.
