Κάθε φορά που συζητάμε να αγοράσουμε σπίτι, ο φίλος μου θέλει να περιμένουμε μέχρι να πάρει αυτοκίνητο. Έχει ήδη ένα που λειτουργεί μια χαρά, χωρίς αναμμένα λαμπάκια στο ταμπλό. Απλώς αγαπάει τα σπορ αυτοκίνητα και θέλει κάποια στιγμή να αποκτήσει αυτό που ονειρεύεται. Εγώ πάλι ονειρεύομαι να γυρίζουμε στο ίδιο σπίτι.
Είμαι 22, εκείνος 23 και είμαστε μαζί έξι χρόνια. Μένουμε ακόμα ο καθένας με τους γονείς του, δέκα λεπτά μακριά ο ένας από τον άλλον. Βρισκόμαστε εύκολα, αλλά άλλο αυτό κι άλλο να έχουμε τον δικό μας χώρο. Δεν ξέρουμε ακόμα πώς θα είναι να μοιραζόμαστε την καθημερινότητά μας.
Δεν μιλάω για κάτι που οικονομικά μας είναι απρόσιτο. Η περιοχή μας δεν είναι ιδιαίτερα ακριβή και δουλεύουμε και οι δύο σε σταθερές δουλειές εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια. Έχω μαζέψει αρκετά για προκαταβολή σε σπίτι αξίας 300.000 ευρώ, ώστε να μη χρειαστεί η πρόσθετη ιδιωτική ασφάλιση του στεγαστικού. Με τα εισοδήματα και τις οικονομίες μας, πιστεύω πως μπορούμε να το υποστηρίξουμε.
Βέβαια, ακόμα κι αν μπορούμε να πληρώσουμε ένα σπίτι, δεν σημαίνει ότι νιώθουμε και οι δύο έτοιμοι για μια τέτοια δέσμευση. Εκείνος μου λέει ότι το στεγαστικό τον αγχώνει. Φοβάται μήπως μετά δεν μπορεί να κάνει όλα όσα θέλει. Δεν με ενοχλεί που θέλει το αυτοκίνητο των ονείρων του. Κι εγώ θέλω πράγματα για μένα. Δεν ξέρω όμως πότε θα βάλουμε σε προτεραιότητα το να ζήσουμε μαζί.
Το ενοίκιο θα μπορούσε να είναι ένα ενδιάμεσο βήμα, όμως εκείνος το θεωρεί πεταμένα λεφτά. Για την αγορά θέλει να περιμένουμε. Μου έχει προτείνει να πάω να μείνω μαζί του, στο σπίτι των γονιών του. Δεν νιώθω άνετα με αυτό. Δεν θέλω να φύγω από τους δικούς μου για να μένω με τους δικούς του, δέκα λεπτά παρακάτω. Θέλω έναν δικό μου χώρο, είτε είναι νοικιασμένος είτε αγορασμένος.
Έχουμε πάντως συμφωνήσει να ξεκινήσουμε να ψάχνουμε τον Ιούλιο του 2027. Κανονικά, αυτή η ημερομηνία θα έπρεπε να με καθησυχάζει. Όταν όμως ανοίγω την κουβέντα, νιώθω πως δεν με παίρνει στα σοβαρά. Δεν ξέρω αν έχουμε ένα σχέδιο που θέλει πραγματικά να προχωρήσει ή αν απλώς βρήκαμε μια ημερομηνία για να αφήσουμε τη συζήτηση για αργότερα.
Ούτε για γάμο μιλάμε ουσιαστικά. Έχει πει ότι θα ήθελε να με παντρευτεί, αλλά η κουβέντα μένει εκεί. Ύστερα από έξι χρόνια, όταν σκέφτομαι το σπίτι, σκέφτομαι και το αν προχωράμε προς μια κοινή ζωή.
Θα μπορούσα να βρω σπίτι μόνη μου. Θέλω να ανεξαρτητοποιηθώ, μαζί του ή χωρίς εκείνον, αλλά φοβάμαι ότι θα τον πειράξει αν το κάνω. Ξέρω ότι είμαι μικρή. Δεν θέλω όμως αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να μείνω όπως είμαι. Ο Ιούλιος του 2027 είναι η ημερομηνία που βάλαμε. Δεν έχω αποφασίσει αν θέλω να περιμένω ως τότε για να κάνω κι εγώ το επόμενο βήμα μου.
