Όταν μου έκανε πρόταση γάμου, το ήθελα πραγματικά. Ήταν από τις πιο συγκινητικές στιγμές που έχω ζήσει. Ήμασταν μαζί έξι χρόνια, είχαμε μιλήσει σοβαρά για τον γάμο και ήμουν σίγουρη πως ήθελα να τον παντρευτώ. Κι όμως, λίγους μήνες μετά, δυσκολεύομαι ακόμη και να τον κοιτάξω στα μάτια ή να φορέσω το δαχτυλίδι του αρραβώνα μας.
Είμαι 25 κι εκείνος 26. Μπορώ να στηριχτώ πάνω του. Είναι ώριμος συναισθηματικά και συζητά ό,τι μας απασχολεί. Μαζί του έμαθα να αγαπώ διαφορετικά και νιώθω ασφάλεια. Ακόμη κι όταν άρχισαν οι δυσκολίες στη σωματική μας επαφή, ήμουν ευτυχισμένη στη σχέση μας. Δεν ξέρω πώς να εξηγήσω τον φόβο που νιώθω τώρα για το κοινό μας μέλλον, αφού εκείνος παραμένει ο ίδιος άνθρωπος.
Οι δυσκολίες στο σεξ είχαν αρχίσει πολύ πριν από την πρόταση. Τα τελευταία δύο με τρία χρόνια, από τότε που ξεκίνησα να δουλεύω στην επενδυτική τραπεζική, η δουλειά με έχει εξαντλήσει. Πήρα βάρος, δεν ένιωθα πια ελκυστική και δεν έβρισκα το κουράγιο να φροντίσω τον εαυτό μου όπως θα ήθελα. Όσο κι αν τον αγαπούσα, η διάθεση για σεξ δεν ερχόταν.
Ήξερα ότι για εκείνον το σεξ ήταν σημαντικό, οπότε προσπαθούσα να ανταποκριθώ από υποχρέωση. Όταν ήμουν πολύ κουρασμένη, με έπιαναν ενοχές. Σιγά σιγά άρχισα να τις νιώθω ακόμη και στις πιο απλές στιγμές τρυφερότητας. Ένα φιλί με έκανε να σκέφτομαι ότι μπορεί να οδηγήσει σε σεξ, ενώ εγώ δεν είχα διάθεση ούτε ενέργεια. Άρχισα να απομακρύνομαι σωματικά. Μπορούσαν να περάσουν εβδομάδες χωρίς να φιληθούμε, κι ας ένιωθα ακόμη καλά και ασφαλής μαζί του.
Λίγους μήνες μετά τον αρραβώνα, άρχισα να αγχώνομαι με τη σκέψη ότι θα δεσμευτώ μαζί του για όλη μου τη ζωή. Μου φάνηκε ξαφνικό, παρόλο που η δυσκολία με τα φιλιά και το σεξ κρατούσε καιρό. Κλαίω εδώ και εβδομάδες. Νιώθω ένοχη μόνο και μόνο που αμφιβάλλω, σαν να τον έχω ήδη πληγώσει. Υπάρχουν στιγμές που θέλω απλώς να φύγω και να κρυφτώ, χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσω γιατί με φοβίζει πια κάτι που ήθελα τόσο.
Την ίδια περίοδο, το αφεντικό μου θέλει να με στείλει για δύο χρόνια σε άλλη χώρα. Είναι μεγάλη επαγγελματική ευκαιρία, αλλά αν φύγω θα αποχαιρετήσω και τους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύω τώρα. Ανάμεσά τους είναι ένας συνάδελφος που μου έχει δείξει ενδιαφέρον από την αρχή. Συνεργαζόμαστε σε ένα μεγάλο χαρτοφυλάκιο, περνάμε πολλές ώρες μαζί και έχουμε γίνει στενοί φίλοι. Μιλάμε ανοιχτά, ακόμη και για όσα μας δυσκολεύουν.
Δεν ξέρω αν όσα νιώθω γι’ αυτόν είναι ερωτικά ή αν με στενοχωρεί που μπορεί να φύγω και να χάσω την καθημερινή επαφή με έναν στενό φίλο. Κάποιες μέρες, όμως, φαντάζομαι να τον φιλάω. Τουλάχιστον αυτή η σκέψη είναι ξεκάθαρη. Προσπαθώ να μην έρθουμε πιο κοντά, γιατί δεν θέλω να προδώσω τον σύντροφό μου.
Δεν έχω αποφασίσει αν θα φύγω στο εξωτερικό. Ούτε έχω ξεκαθαρίσει τι συμβαίνει με τον συνάδελφό μου. Είμαι ακόμη αρραβωνιασμένη με έναν άντρα που αγαπώ και δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα χάσω. Και δυσκολεύομαι να φορέσω το δαχτυλίδι που κάποτε ήθελα τόσο.
