Μέσα σε λίγο καιρό με απέρριψαν τέσσερις γυναίκες, κι έχω αρχίσει να κάνω κάτι που θα ήθελα πολύ να σταματήσω: να παίρνω κάθε απόρριψη σαν άλλο ένα στοιχείο ότι κάτι δεν πάει καλά με την εμφάνισή μου. Εκεί που στενοχωριόμουν επειδή δεν προχώρησε μια γνωριμία, τώρα κάθομαι και αμφισβητώ το ίδιο μου το πρόσωπο.
Με δύο από αυτές είχαμε φλερτάρει σε έξοδο. Με τη μία είχαμε φιληθεί κιόλας. Οπότε μου φάνηκε λογικό να προτείνω να βγούμε ραντεβού. Δεν θεώρησα ότι ένα φιλί σήμαινε πως μου χρωστούσε συνέχεια, απλώς σκέφτηκα ότι ίσως υπήρχε αρκετό ενδιαφέρον για να ξαναβρεθούμε.
Ύστερα ήρθαν οι αόριστες απαντήσεις. Ένα «θα σου πω», μια ευγενική άρνηση, πάντως τίποτα που να καταλήγει σε κανονισμένη συνάντηση. Και στην τέταρτη φορά, έπαψα να το βλέπω σαν τέσσερις ξεχωριστές απογοητεύσεις. Άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως είχα εντελώς λάθος εικόνα για το πόσο ελκυστικός είμαι.
Το μπέρδεμα είναι ότι έχω και λόγους να πιστεύω το αντίθετο. Με έχουν πλησιάσει γυναίκες από μόνες τους, γύρω στις τρεις φορές. Έχω κάνει δύο σχέσεις. Η τελευταία μου κοπέλα μού έλεγε συχνά ότι είμαι πολύ όμορφος. Μερικές φορές, όταν περπατούσαμε στην πόλη, μου έλεγε κιόλας ότι με κοιτούσαν άλλες γυναίκες.
Την πίστευα. Τουλάχιστον αρκετά ώστε να μη σκέφτομαι συνέχεια μήπως είμαι άσχημος. Ήταν ωραίο να περπατάω δίπλα σε έναν άνθρωπο που έδειχνε τόσο σίγουρος ότι του άρεσε αυτό που έβλεπε.
Τώρα όμως κάθε καλή ανάμνηση περνάει από ανάκριση. Θυμάμαι τα κομπλιμέντα της και σκέφτομαι μήπως απλώς μου τα έλεγε επειδή με αγαπούσε. Θυμάμαι όσες με πλησίασαν και αμέσως το μειώνω: εντάξει, πόσες φορές έγινε πια; Παρατηρώ ότι για τα θετικά ζητάω αποδείξεις, ενώ τα αρνητικά τα δέχομαι χωρίς δεύτερη σκέψη.
Δεν ξέρω γιατί οι συγκεκριμένες γυναίκες δεν ήθελαν να βγούμε. Δεν μου έδωσαν εξηγήσεις, και το φλερτ από μόνο του δεν απαντάει σε όλα. Απλώς τέσσερις απορρίψεις τόσο κοντά μεταξύ τους με έχουν αφήσει με την ίδια άβολη απορία: περνάω μια κακή περίοδο ή είχα στηρίξει την αυτοπεποίθησή μου σε κάτι που είχα καταλάβει λάθος;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




