Πριν φύγω στο εξωτερικό για στρατιωτική αποστολή, η γυναίκα μου με ρώτησε πώς θα μου φαινόταν να κάνει τατουάζ. Της απάντησα ειλικρινά: δεν μου αρέσουν καθόλου. Δεν έχω δει ποτέ τατουάζ πάνω σε γυναίκα που να μου αρέσει. Δεν ήταν η πιο ενθουσιώδης απάντηση, αλλά αυτή ήταν η γνώμη μου.
Της ξεκαθάρισα, βέβαια, ότι το σώμα της είναι δικό της και η απόφαση της ανήκει. Δεν μπορούσα να της το απαγορεύσω. Αφού όμως με ρώτησε πώς ένιωθα, της εξήγησα πόσο έντονη ήταν η αντίδρασή μου. Εκείνη μου είπε ότι δεν θα έκανε.
Γύρισα λοιπόν στο σπίτι και το είδα. Ένα τατουάζ κατά μήκος του πήχη της.
Ύστερα από έντεκα χρόνια γάμου, δεν περίμενα ότι ένα τατουάζ θα με έβαζε σε τόσες σκέψεις. Κι όμως, γυρίζω συνέχεια στην κουβέντα μας. Ήξερε πώς ένιωθα, μου είπε ότι δεν θα το έκανε και τελικά το έκανε όσο έλειπα. Με δυσκολεύει αυτή η απόσταση ανάμεσα σε όσα μου είπε και σε όσα αντίκρισα όταν επέστρεψα.
Όλα αυτά τα χρόνια έχουμε κάνει κι οι δυο πράγματα επειδή μας το ζήτησε ο άλλος. Έτσι καταλάβαινα εγώ τον γάμο μας: παίρνουμε στα σοβαρά τις επιθυμίες του άλλου, ακόμη κι όταν δεν τις συμμεριζόμαστε. Τώρα αναρωτιέμαι μήπως εκείνη το έβλεπε διαφορετικά.
Υπάρχει και κάτι ακόμη που με έχει πειράξει. Φέτος ξόδεψα για το δώρο γενεθλίων της πολύ περισσότερα απ’ όσα έπρεπε, 1.500 ευρώ. Λίγες εβδομάδες μετά, στα δικά μου γενέθλια, πήρα μόνο μια κάρτα, χωρίς να έχει γράψει τίποτα μέσα. Ξέρω ότι το υπερβολικό έξοδο ήταν δική μου επιλογή. Αλλά αυτή η άδεια κάρτα μού έδωσε την αίσθηση ότι δεν με σκέφτηκε ιδιαίτερα.
Βλέπω ότι προσπαθεί να επανορθώσει. Παρ’ όλα αυτά, δεν μου φεύγει η αίσθηση ότι οι δικές μου επιθυμίες μετράνε λιγότερο. Σκέφτομαι ότι, την επόμενη φορά που θα μου ζητήσει κάτι, θα δυσκολευτώ να ανταποκριθώ όπως παλιά.
Κι αυτό με ανησυχεί. Αντιδρώ υπερβολικά ή τώρα αρχίζω να βλέπω μια ανισορροπία; Εκείνη κάνει προσπάθεια κι εγώ κοιτάζω ακόμη το χέρι της, προσπαθώντας να καταλάβω τι ακριβώς με έχει πληγώσει.
