Ο άντρας μου δουλεύει για τον εαυτό του, οπότε μπορεί να ξεκινάει τη δουλειά ό,τι ώρα θέλει. Όταν τελειώσει, μπορεί να βάλει καμιά ταινία ή να παίξει λίγο PlayStation. Κάποια βράδια την ταινία την περιμένω κι εγώ πώς και πώς. Αυτό που με τσιγκλάει είναι όταν, αργότερα, μου λέει «μακάρι να είχα περισσότερο χρόνο» για κάτι που θέλει εδώ και καιρό να κάνει. Τον έχω ακούσει να λέει πόσο τον νοιάζει. Τον έχω ακούσει κι άλλες φορές να λέει πως θα το πιάσει όταν βρει χρόνο.
Το έχω ανοίξει το θέμα μερικές φορές και κάπως πάντα καταλήγουμε στο αν έχει δικαίωμα να αράξει μετά τη δουλειά. Φυσικά και έχει. Μέχρι να βρω όμως πώς να του το πω ώστε να καταλάβει ότι το εννοώ, έχουμε πια ξεχάσει για ποιο πράγμα ήθελε να βρει χρόνο.
Όταν πρωτογνωριστήκαμε, μου άρεσε πολύ που, άμα ήθελε κάτι, το κυνηγούσε. Είχε φιλοδοξίες και, όταν σου μιλούσε για τα σχέδιά του, άκουγες στη φωνή του πόσο ανυπομονούσε να ξεκινήσει. Τον θαύμαζα γι’ αυτό και ήταν από τα πράγματα που με τράβηξαν πάνω του. Μου πήρε μερικά χρόνια, όσο έβλεπα αυτή την πλευρά του όλο και πιο σπάνια, για να καταλάβω πόσο πολύ μετρούσε για μένα.
Συνήθως τα βρίσκουμε όταν καθόμαστε και μιλάμε. Γι’ αυτό μου κάνει κι εμένα εντύπωση που το κρατάω τόσο καιρό μέσα μου. Μου είναι εύκολο να του πω ότι με εκνευρίζει που κάνουμε συνέχεια την ίδια κουβέντα για τον χρόνο. Μου είναι πολύ πιο δύσκολο να του πω ότι μου λείπει να τον βλέπω να ενθουσιάζεται με κάτι και να το προχωράει. Και ότι μου λείπει το πώς ένιωθα εγώ δίπλα του όταν τον έβλεπα έτσι.
Αν ήσασταν στη θέση του, πώς θα θέλατε να σας το πει ο άνθρωπός σας; Κι αν περάσατε κι εσείς μια φάση που χάσατε κάπως την όρεξη να κυνηγήσετε όσα θέλατε, πότε το καταλάβατε; Εκεί κολλάω, στην πρώτη κουβέντα. Θέλω να του πω τι μου λείπει από εκείνον, χωρίς να του φανεί ότι κάθομαι και μετράω πώς περνάει τα βράδια του.
