Η σύντροφός μου προσφέρεται καμιά φορά να πληρώσει για κάτι πιο ακριβό που θα θέλαμε να κάνουμε μαζί. Εγώ δυσκολεύομαι να πω ναι. Εκείνη θέλει ωραίες διακοπές κι εγώ θέλω να μπορώ να πάω μαζί της χωρίς να χρειάζεται να πληρώνει και για μένα.
Μένουμε μαζί περίπου δύο χρόνια, σε μια πόλη όπου η καθημερινότητα κοστίζει ακριβά. Εγώ είμαι 31 κι εκείνη 28. Στα έξοδα τα βρίσκουμε: μισό μισό το νοίκι, τα ψώνια, οι έξοδοι. Δεν κρατάμε λογαριασμό για το κάθε ευρώ. Πληρώνουμε εναλλάξ και, πάνω κάτω, στο τέλος βγαίνουν ίσα.
Μόνο που τα εισοδήματά μας απέχουν πολύ. Εγώ είμαι μισθωτός και βγάζω περίπου 60.000 ευρώ τον χρόνο. Εκείνη δουλεύει στο μάρκετινγκ στον χώρο της τεχνολογίας, έχει και συνεργασίες με εταιρείες παράλληλα, και φτάνει περίπου τις 170.000 ευρώ. Μοιραζόμαστε τον λογαριασμό του σουπερμάρκετ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μας επιβαρύνει το ίδιο.
Δεν μου έχει παραπονεθεί για τον μισθό μου. Μου λέει ότι δεν την ενδιαφέρει πόσα βγάζω, ότι με αγαπάει έτσι κι αλλιώς. Την πιστεύω. Κι όμως, μπορώ να την πιστεύω και ταυτόχρονα να αναρωτιέμαι αν, κατά βάθος, θα ήθελε να είχα μεγαλύτερη οικονομική άνεση.
Θέλει να κάνει ωραία ταξίδια και να αγοράσει σπίτι μέσα στον επόμενο χρόνο. Δεν μου φαίνονται παράλογες επιθυμίες. Θα ήθελα κι εγώ να τα ζήσουμε μαζί. Αλλά στη δουλειά μου, και γενικότερα στον κλάδο μου, δεν υπάρχει μεγάλο περιθώριο να ανέβει ο μισθός μου. Δεν φαίνεται λοιπόν να πρόκειται για μια προσωρινή διαφορά.
Υπάρχει και το θέμα του χρόνου. Εκείνη μπορεί να δουλεύει από το σπίτι ή από όπου τη βολεύει. Για μένα ακόμη και η άδεια δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αν πλήρωνε εκείνη περισσότερα για ένα ταξίδι, θα λυνόταν το οικονομικό. Δεν θα σήμαινε όμως ότι μπορώ να λείψω κι από τη δουλειά.
Εκτιμώ ότι προσφέρεται να καλύπτει κάποια από τα πιο ακριβά πράγματα. Ξέρει όμως πως νιώθω άβολα όταν τα πληρώνει όλα. Φοβάμαι ότι την περιορίζω, αλλά δυσκολεύομαι να δεχτώ τη βοήθεια που θα μας επέτρεπε να κάνουμε περισσότερα μαζί.
Μάλλον έχω βάλει μόνος μου έναν όρο: να μπορώ να της τα προσφέρω όλα. Εκείνη δεν μου το έχει ζητήσει. Εγώ επιμένω να συγκρίνω όσα μπορώ να της δώσω με όσα ήδη μπορεί να πληρώσει μόνη της. Κι έτσι, ακόμη και η οικονομική της άνεση καταλήγει να μου θυμίζει τις δικές μου δυσκολίες.
Μερικές φορές φαντάζομαι ότι ένας άντρας με αντίστοιχο εισόδημα και πιο ευέλικτη δουλειά θα μπορούσε να ακολουθήσει τα σχέδιά της πιο εύκολα. Δεν μου έχει πει ότι θέλει έναν τέτοιο σύντροφο. Εγώ φοβάμαι ότι θα της ταίριαζε περισσότερο.
Προς το παρόν, εκείνη προσφέρεται να βοηθήσει για να κάνουμε περισσότερα μαζί. Κι εγώ προσπαθώ να δω αν θα μπορούσα να δεχτώ να πληρώσει περισσότερα για τις διακοπές μας, χωρίς να νιώθω λιγότερος ως σύντροφός της.
