Παλιά ένιωθα ότι δεν ήμουν αρκετός για κανέναν. Τώρα πια ξέρω ότι έχω αξία και μπορώ να είμαι μόνος χωρίς να το παίρνω ως απόδειξη ότι κάτι πάει στραβά μ’ εμένα. Αυτό είναι πρόοδος για μένα. Απλώς δεν έχει κάνει πιο εύκολο το να καταλάβω τι συμβαίνει όταν ζητάω από κάποια να βγούμε.
Είμαι 25 και πού και πού πλησιάζω μια γυναίκα που μου αρέσει. Μπορεί να είναι συνάδελφος, συμφοιτήτρια ή κάποια που γνωρίζω έξω. Μέχρι τώρα, αυτές οι προσπάθειες έχουν καταλήξει σε απόρριψη. Μπορώ να δεχτώ την απάντηση της καθεμιάς. Αυτό που με δυσκολεύει είναι να βλέπω όλα αυτά τα «όχι» μαζί και να μην ξέρω τι να καταλάβω.
Το μυαλό μου πηγαίνει πρώτα στην εμφάνισή μου, ίσως επειδή μου φαίνεται κάτι που θα έπρεπε να μπορώ να αξιολογήσω. Αναρωτιέμαι όμως μήπως έχω ακόμα περισσότερη ανασφάλεια απ’ όση αντιλαμβάνομαι. Μπορεί ο τρόπος που πλησιάζω κάποια να βγαίνει αμήχανος, ακόμα κι όταν εγώ νομίζω ότι είμαι άνετος. Ή μπορεί να περνάω την απλή ευγένεια για ενδιαφέρον. Πάντως, οι μέχρι τώρα εμπειρίες μου δεν με έχουν βοηθήσει να εμπιστεύομαι την κρίση μου σ’ αυτό.
Υπάρχει και το πρακτικό κομμάτι. Μένω με την οικογένειά μου και, μόλις φανταστώ ότι μια γνωριμία πάει καλά, αρχίζω να σκέφτομαι πού θα μπορούσαμε να έχουμε λίγη ιδιωτικότητα αν ερχόμασταν πιο κοντά. Δεν έχω κάποια προφανή λύση. Μερικές φορές κολλάω τόσο σ’ αυτό, που αναρωτιέμαι γιατί προσπαθώ, πριν καν κανονίσω ένα πρώτο ραντεβού.
Και το πρόγραμμά μου είναι γεμάτο: δουλεύω, σπουδάζω, γυμνάζομαι και προσπαθώ να στήσω μια startup. Εύκολα λέω στον εαυτό μου ότι έτσι κι αλλιώς δεν θα είχα χρόνο για γνωριμίες. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι θα μπορούσα να βρω χώρο για μερικές χαλαρές συναντήσεις.
Δεν περιμένω να λέει ναι κάθε γυναίκα που προσκαλώ να βγούμε. Θα ήθελα απλώς να καταλαβαίνω λίγο καλύτερα τι συμβαίνει όταν η απάντηση είναι συνέχεια όχι. Είναι η εμφάνισή μου, η αμηχανία, τα σημάδια που δεν πιάνω ή κάτι που από τη δική μου πλευρά δεν μπορώ να δω;
