Έχω μια απορία για εκείνους τους ανθρώπους που μας σημάδεψαν, παρόλο που δεν προλάβαμε ποτέ να δούμε πώς θα ήταν μια σχέση μαζί τους. Υπήρξε κάτι δυνατό ανάμεσά σας, αλλά έμεινε εκεί, χωρίς να αποκτήσει συνέχεια. Τους σκέφτεστε ακόμα, ύστερα από χρόνια;
Δεν εννοώ απαραίτητα ότι θέλετε να τους στείλετε ή ότι θα προτιμούσατε μια άλλη ζωή από αυτή που έχετε τώρα. Αναρωτιέμαι απλώς αν εμφανίζονται πού και πού στο μυαλό σας. Αν αυτή η σύνδεση διατηρεί κάτι ξεχωριστό, παρόλο που δεν υπήρξε η κοινή καθημερινότητα που συνήθως δίνει σε μια σχέση το σχήμα και τις αναμνήσεις της.
Μου φαίνεται δύσκολο ακόμα και να εξηγήσεις τι ήταν αυτός ο άνθρωπος για σένα. Πρώην δεν ήταν, αφού δεν υπήρξατε ποτέ ζευγάρι. Από την άλλη, το να πεις «μου άρεσε κάποιος» μπορεί να ακούγεται πολύ λίγο για όσα ένιωσες. Μπορείς να πεις απολύτως ειλικρινά ότι δεν έγινε τίποτα και πάλι να αισθάνεσαι πως άφησες απέξω όλη την ουσία. Σαν να περιέγραψες σωστά τα γεγονότα, αλλά όχι αυτό που σήμαιναν για σένα.
Με ενδιαφέρει επίσης τι ακριβώς μένει στη μνήμη. Ο άνθρωπος όπως τον γνώρισες; Η άνεση που είχατε μεταξύ σας; Ή η πιθανότητα μιας σχέσης που κανείς από τους δυο σας δεν έζησε τελικά; Και δεν θεωρώ δεδομένο ότι η απάντηση παραμένει ίδια όσο περνούν τα χρόνια. Ίσως στην αρχή να θυμάσαι περισσότερο το πρόσωπο και αργότερα να σε απασχολεί το αναπάντητο «πώς θα ήταν». Ίσως πάλι να συμβαίνει το ανάποδο.
Μπορεί αυτή η ανάμνηση να έχει γίνει ήρεμη, να έρχεται αραιά και να φεύγει χωρίς αναστάτωση. Μπορεί ακόμα να σε πετυχαίνει απροετοίμαστα. Ή μπορεί να πέρασαν χρόνια και κάποιος που πίστευες ότι δεν θα ξεχνούσες ποτέ να σταμάτησε, σχεδόν απαρατήρητα, να σου έρχεται στο μυαλό.
Αυτό θα ήθελα να ακούσω: όταν μια βαθιά σύνδεση δεν έγινε ποτέ σχέση, για εσάς ξεθώριασε κάποτε ή εκείνος ο άνθρωπος εξακολουθεί να περνά από τις σκέψεις σας;
