Την επομένη που του έδωσα ένα χειροποίητο αποχαιρετιστήριο δώρο, μου είπε πως δεν μπορούσε να βγει μαζί μου. Δεν ήθελε να αλλάξει η σχέση που είχαμε ήδη. Δέχτηκα την απάντησή του. Δεν έχω βρει όμως ακόμη πώς να σκέφτομαι τους τέσσερις μήνες που είχαν προηγηθεί.
Δουλεύαμε μαζί πάνω από έξι χρόνια. Εγώ είμαι 37 κι εκείνος 30. Για το μεγαλύτερο μέρος αυτού του διαστήματος ήμασταν συνάδελφοι, με τις συνήθειες και την οικειότητα που αποκτάς όταν συνεργάζεσαι καιρό με κάποιον. Ύστερα μου φάνηκε πως άρχισε να με προσέχει περισσότερο. Κι εγώ άρχισα να το παρατηρώ.
Έμοιαζε να διαλέγει τα ίδια φαγητά και ποτά μ’ εμένα, μερικές φορές ακόμη και παρόμοια ρούχα. Έλεγε ότι μας άρεσαν τα ίδια πράγματα κι ότι μοιάζαμε. Στην αρχή τα έβλεπα σαν συμπτώσεις. Όσο όμως επαναλαμβάνονταν, τόσο αναρωτιόμουν μήπως κάτι είχε αλλάξει μεταξύ μας.
Υπήρχαν και πιο άμεσες κινήσεις. Προσπαθούσε να μου πιάσει το χέρι και να με αγκαλιάσει, αλλά μόνο όταν ήταν κι άλλοι μπροστά. Όταν μέναμε μόνοι, δεν με άγγιζε. Κι αν κάποια μέρα με πλησίαζε περισσότερο, την επομένη συχνά έκανε πίσω. Δεν γινόταν ψυχρός ούτε με αγνοούσε. Απλώς δεν με πλησίαζε ξανά με τον ίδιο τρόπο. Έτσι συνέχιζα να αναρωτιέμαι αν υπήρχε κάτι παραπάνω, αντί να αφήσω αυτή τη σκέψη πίσω μου.
Με περίμενε μετά τη δουλειά, έκανε παιχνιδιάρικες χειρονομίες κι είχαμε αστεία που καταλαβαίναμε μόνο εμείς. Μερικές φορές σκόνταφτε κοντά μου και ο φίλος του τον πείραζε. Όταν τον ευχαριστούσα για τη βοήθειά του, τύχαινε να με κοιτάζει χωρίς να απαντά. Σκεφτόμουν πως ίσως ήταν αμηχανία. Ακόμη δεν ξέρω αν το είχα καταλάβει σωστά.
Πέρα από όσα προσπαθούσα να εξηγήσω, υπήρχε και μια πιο ήσυχη οικειότητα. Θυμόταν λεπτομέρειες που του είχα πει εβδομάδες πριν κι έπιανε ξανά κουβέντες που είχαμε αφήσει στη μέση. Ήξερε πώς δούλευα και καμιά φορά ξεκινούσε να με βοηθά με την επόμενη δουλειά πριν του το ζητήσω. Έπειτα από τόσα χρόνια συνεργασίας, κάποια από αυτά μπορούσαν να εξηγηθούν πολύ απλά. Παρ’ όλα αυτά, μου άρεσε που μου έδινε τόση προσοχή.
Είδα μάλιστα ένα βίντεο από μια συνάντηση, που είχε τραβήξει κάποιος από την ομάδα, και πρόσεξα ότι ακολουθούσε τις κινήσεις μου με το βλέμμα. Στο βίντεο έμοιαζε πιο χαλαρός απ’ όσο τον είχα συνηθίσει όταν ήμασταν μαζί. Βλέποντας τις ίδιες στιγμές ως παρατηρήτρια, δυσκολευόμουν περισσότερο να θεωρήσω την προσοχή του ασήμαντη. Το βίντεο όμως έδειχνε πού κοιτούσε, όχι τι εννοούσε.
Η συνεργασία μας έφτανε στο τέλος της. Δεν μπορούσα λοιπόν να αφήνω άλλο την κουβέντα για αργότερα. Στο μεταξύ, τα συναισθήματά μου είχαν δυναμώσει. Του έγραψα ένα προσωπικό γράμμα. Του είπα πόσο άνετα ένιωθα όταν δουλεύαμε μαζί και πόσο τον εκτιμούσα ως άνθρωπο, πέρα από τις επαγγελματικές του ικανότητες.
Το δώρο ήταν μια μικρή φιγούρα, φτιαγμένη με αφορμή ένα δικό μας αστείο. Ήθελα να του δώσω κάτι που να ήταν μόνο για εκείνον. Όταν το πήρε, ρώτησε γιατί του το έδινα, αν ήταν χωρίς κάποια ιδιαίτερη αφορμή. Το δέχτηκε. Την επόμενη μέρα μου απάντησε για το αν θα βγαίναμε.
Δεν του ζήτησα να εξηγήσει την προσοχή που μου έδινε τόσο καιρό. Μερικές φορές φαινόταν να δυσκολεύεται να μιλήσει για συναισθήματα και δεν ήθελα να τον πιέσω αφού είχε πει όχι. Ίσως ένιωθε έλξη χωρίς να θέλει σχέση. Ίσως πάλι να έβλεπε εξαρχής διαφορετικά την οικειότητά μας. Δεν μπορώ να ξέρω ποιο από τα δύο ίσχυε για εκείνον.
Από τότε δεν έχω επικοινωνήσει μαζί του προσωπικά. Δεν βγήκαμε ποτέ ραντεβού και δεν τον βλέπω πια στη δουλειά. Έχω ακόμη αισθήματα για έναν άνθρωπο που γνώριζα χρόνια. Κι ακόμη αναρωτιέμαι για εκείνη την οικειότητα που νόμιζα ότι εξελισσόταν σε κάτι άλλο.
