Μπορούμε να μείνουμε ξύπνιοι όλη νύχτα και να μιλάμε, αλλά εγώ κολλάω στο πώς θα του προτείνω να πάμε σινεμά. Μπορεί να είμαστε σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο και να γελάμε μόνο οι δυο μας με τα αστεία μας. Στο χιούμορ συνεννοούμαστε μια χαρά. Στο να βγούμε από το σπίτι μαζί, εγώ τουλάχιστον δυσκολεύομαι λίγο περισσότερο.
Μένουμε συνολικά δέκα άτομα. Στο σπίτι περνάμε πολύ χρόνο όλοι μαζί, χωρίς να χρειάζεται να κανονίζουμε κάτι κάθε φορά. Είμαστε και οι δύο λίγο πάνω από τα είκοσι. Μένω εδώ και τον ξέρω μόλις λίγους μήνες, αλλά μου έφτασαν για να καταλάβω ότι μου αρέσει πολύ. Για να καταλάβω αν του αρέσω κι εγώ, απ’ ό,τι φαίνεται, θέλω κι άλλο χρόνο.
Δεν με τραβάει απλώς επειδή τυχαίνει να μένουμε μαζί. Δεν θυμάμαι να έχω ταιριάξει τόσο με κάποιον στο χιούμορ. Είναι ωραίο να λες κάτι και να υπάρχει ένας άνθρωπος που το πιάνει, την ώρα που οι υπόλοιποι δεν γελάνε καν. Έτσι, ακόμα κι όταν έχει κόσμο γύρω μας, νιώθω ότι μοιραζόμαστε κάτι οι δυο μας.
Βέβαια, το ότι γελάμε με τα ίδια πράγματα δεν σημαίνει πως υπάρχει αμοιβαία έλξη. Για μένα ξέρω. Για εκείνον όχι. Ψάχνω ήδη ευκαιρίες να είμαι κοντά του, αλλά δεν νομίζω ότι θα το ερμήνευε κατευθείαν ως ερωτικό ενδιαφέρον. Έχει φίλες. Μπορεί απλώς να του αρέσει η παρέα μου, χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι παραπάνω.
Όποτε ζητάω τη γνώμη άλλων, ακούω την ίδια σιγουριά: άντρας είναι, εννοείται πως θα δεχτεί αν του προτείνω ραντεβού. Υποτίθεται ότι αυτό θα με καθησυχάσει. Εγώ πάλι απορώ πώς γίνεται να ξέρουν όλοι τι σκέφτεται εκτός από μένα. Δεν μου δίνει την εντύπωση ανθρώπου που θα έβγαινε με όποια του το πρότεινε. Εμένα μου αρέσει ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Δεν με βοηθάει να τον αντιμετωπίζουμε σαν να σκέφτονται όλοι οι άντρες ακριβώς το ίδιο.
Δεν έχει εμπειρία με γυναίκες, αλλά ούτε από αυτό θέλω να βγάλω αυθαίρετα συμπεράσματα. Ξέρω πως δεν είναι γκέι. Δεν ξέρω όμως αν του αρέσω, αν θα ήθελε να του προτείνω να βγούμε ή αν οι βραδινές κουβέντες μας είναι γι’ αυτόν απλώς κάτι ευχάριστο μέσα στη συγκατοίκηση. Η απειρία του δεν μου λύνει καμία από αυτές τις απορίες.
Αυτό που θέλω είναι απλό: να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί κάπου αλλού. Σε μια ταινία, ίσως, ή σε μια συναυλία. Το δύσκολο είναι τι θα καταλάβει εκείνος από την πρόταση. Αν το πω χαλαρά, μπορεί να το πάρει σαν μια φιλική έξοδο. Αν πω καθαρά ότι το εννοώ ως ραντεβού, θα έχω εκφράσει κάτι που μέχρι τώρα δεν έχει ειπωθεί μεταξύ μας. Καμία από τις δύο εκδοχές δεν μου φαίνεται τόσο απλή όσο ακούγεται.
Κι ύστερα θα συνεχίσουμε να μένουμε στο ίδιο σπίτι. Δεν θέλω να νιώθει άβολα στον χώρο του, ούτε να αρχίσει να προσέχει πώς μου φέρεται ενώ τώρα είμαστε τόσο άνετα. Η συγκατοίκηση μας δίνει την ευκαιρία να έρθουμε κοντά. Μόνο που ο άντρας που θέλω να καλέσω σε ραντεβού είναι και ο άνθρωπος με τον οποίο μοιράζομαι το σπίτι.
Προς το παρόν, παραμένουμε οι δυο που γελάνε με τα ίδια αστεία. Σινεμά δεν του έχω προτείνει ακόμα.
