Είμαι 36, συντηρούμαι μόνη μου και νιώθω περήφανη για όσα έχω καταφέρει. Δεν χρωστάω πουθενά, έχω ένα αξιοπρεπές ποσό στην άκρη, δουλεύω στο βρετανικό Εθνικό Σύστημα Υγείας και έχω μεταπτυχιακό. Στη δουλειά μου τα καταφέρνω καλά και νιώθω ότι έχω πετύχει πράγματα. Στα χαρτιά, λοιπόν, μια χαρά. Το διαμέρισμά μου, πάλι, δύσκολα θα έμπαινε σε περιοδικό διακόσμησης, εκτός αν το θέμα ήταν πώς βολεύεσαι με ό,τι έχεις.
Μένω με συγκάτοικο πέντε χρόνια μικρότερό μου. Η διακόσμηση είναι απλή, ίσως και λίγο παιδική, ανάλογα με το πόσο επιεικώς θα την κρίνεις. Δεν είχα τα χρήματα για να φτιάξω κάθε δωμάτιο όπως θα ήθελα. Κι όταν περισσεύει κάτι, συνήθως προτιμώ να το δώσω σε ένα ταξίδι.
Το ίδιο ισχύει για ακριβά κοσμήματα, τσάντες και ρούχα. Φροντίζω τον εαυτό μου και προσέχω την εμφάνισή μου. Θεωρώ ότι είμαι εμφανίσιμη, με λεπτό σώμα. Άλλο όμως να δείχνεις περιποιημένη κι άλλο να φαίνεται ότι έχεις ξοδέψει πολλά. Με το πρώτο τα πάω πολύ καλύτερα.
Τις περισσότερες μέρες δεν με απασχολεί τίποτα απ’ αυτά. Μεγάλωσα σε μεσοαστική οικογένεια, παίρνω έναν μέσο μισθό κάνοντας μια δουλειά στην οποία είμαι καλή, καλύπτω τα έξοδά μου και καταφέρνω να αποταμιεύω. Αυτά μου δίνουν μια αίσθηση σταθερότητας και μετράνε για μένα.
Μετά, όμως, σκέφτομαι πώς θα ήταν να βγω με έναν άντρα που βγάζει πολλά, έχει μεγάλη επαγγελματική επιτυχία ή προέρχεται από οικογένεια με πλούτο γενεών. Και αναρωτιέμαι τι θα έβλεπε εκείνος. Θα του φαινόταν λογικό που συγκατοικώ στα 36 ή θα το έπαιρνε σαν ένδειξη ότι έχω μείνει πίσω;
Δεν πιστεύω ότι όλοι οι άντρες θέλουν τα ίδια. Αναρωτιέμαι πόσο μετράνε αυτές οι ορατές λεπτομέρειες για κάποιον που έχει συνηθίσει σε εντελώς διαφορετική ζωή. Το μεταπτυχιακό και οι οικονομίες μου δεν φαίνονται όταν ανοίγει η πόρτα. Ο καναπές φαίνεται.
Μου αρέσουν οι προτεραιότητές μου. Πάλι το ταξίδι θα διάλεγα αντί για την τσάντα. Αλλά αν ερχόταν σπίτι ένας άντρας που μου αρέσει, θα έβλεπε μια γυναίκα που έχει χτίσει μια καλή ζωή ή θα συνέχιζε να κοιτάζει γύρω του το διαμέρισμα;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




