Μιλάω με έναν τύπο εδώ και πάνω από τέσσερις μήνες. Πρόσφατα έμαθα ότι είχε αφήσει σχόλια σε κάποιες αναρτήσεις με σεξουαλικά ρητό περιεχόμενο και ξαφνικά μου κόπηκε η όρεξη. Ξενέρωσα. Δεν είναι η πιο κομψή περιγραφή, αλλά είναι η πιο κοντινή σε αυτό που ένιωσα.
Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει κάποιο προφανές επόμενο βήμα. Ακόμα γνωριζόμαστε, δεν έχει παραβιάσει κάποια συμφωνία μας και φυσικά δεν χρειάζεται την άδειά μου για να χρησιμοποιεί τον λογαριασμό του. Απλώς είδα κάτι που άλλαξε το πώς τον βλέπω.
Θα περίμενα να μπορώ τουλάχιστον να το παραδεχτώ χωρίς τόση σκέψη. Αντί γι’ αυτό, αναρωτιέμαι μήπως υπερβάλλω. Πρώτα με ενόχλησαν τα σχόλια και μετά άρχισε να με δυσκολεύει και η ίδια μου η αντίδραση. Σαν να πρέπει να βρω αν έχω αρκετά καλό λόγο για να μου έχει πέσει το ενδιαφέρον.
Μέσα σε τέσσερις μήνες προλαβαίνεις να ενθουσιαστείς με κάποιον και να σχηματίσεις μια εικόνα γι’ αυτόν, παρόλο που μένουν πολλά να μάθεις. Ε, αυτό ήταν προφανώς ένα από όσα δεν ήξερα. Και όταν το είδα, δεν μου κάθισε καλά.
Δεν νιώθω άνετα να το ανοίξω ως θέμα. Δεν μπορώ εύκολα να φανταστώ να του λέω ότι είδα τα σχόλιά του και να περιμένω να μου τα εξηγήσει. Δικός του είναι ο λογαριασμός, εκείνος αποφασίζει τι γράφει. Δεν θέλω η συζήτηση να πάρει τη μορφή ελέγχου.
Από την άλλη, το ότι δεν λέω τίποτα δεν εξαφανίζει την ενόχληση. Έχω απογοητευτεί και δεν με ελκύει όσο πριν. Δεν έβγαλα κάποιο γενικό συμπέρασμα για τον χαρακτήρα του. Προσπαθώ να καταλάβω αυτή τη συγκεκριμένη αλλαγή μέσα μου. Είναι μια συνηθισμένη αντίδραση όταν μαθαίνεις κάτι καινούργιο για κάποιον που γνωρίζεις ή δίνω σε μερικά διαδικτυακά σχόλια μεγαλύτερη βαρύτητα απ’ όση τους αναλογεί;
