Είμαι 55 και εδώ και λίγο καιρό είμαι πάλι μόνη. Μια φίλη με ρώτησε τις προάλλες τι είδους σχέση θα μου άρεσε τώρα, και το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ένα Σάββατο. Θα ήθελα να έχω κάποιον να πάρω τηλέφωνο όταν παίζει ένα συγκρότημα που θέλω ν’ ακούσω ή όταν βγαίνει μια ταινία που μου φαίνεται καλή. Κάποιον που θα έλεγε εύκολα ναι σε μια μονοήμερη εκδρομή και θα βοηθούσε να αποφασίσουμε πού θα σταματήσουμε για φαγητό.
Τις καθημερινές έχω τη δουλειά και την οικογένεια. Ώσπου να τελειώσω με όσα έχω να κάνω, συνήθως χαίρομαι που μου μένει λίγο βράδυ για μένα. Όταν όμως έρχεται το Σαββατοκύριακο, μου λείπει να έχω κάποιον να κάνουμε σχέδια μαζί. Άλλοτε θέλω να φύγω το πρωί και να γυρίσω το βράδυ. Άλλοτε μου φτάνει μια ταινία κι ένας άνθρωπος δίπλα μου για να την κουβεντιάσουμε στον δρόμο της επιστροφής.
Μου ήρθε η φράση «μαχητής του Σαββατοκύριακου», αν και έτσι όπως ακούγεται, θα νομίζεις ότι ψάχνω άνθρωπο να με βοηθήσει να βάλω γυψοσανίδες. Στην πράξη θα μου άρεσε ένας σύντροφος που χαίρεται κι εκείνος να κάνει τα δικά του μέσα στην εβδομάδα. Να κανονίζουμε κάτι για το Σάββατο και να το περιμένουμε με χαρά για λίγες μέρες.
Όπως το φαντάζομαι, ακούγεται αρκετά απλό. Υπάρχει άραγε κάποιος που θα άκουγε «τα λέμε το Σάββατο» Κυριακή βράδυ και θα σκεφτόταν «μια χαρά»;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




