Είπα επιτέλους στην κοπέλα μου ότι δεν την αγαπάω όπως με αγαπάει εκείνη. Είμαστε μαζί μερικά χρόνια, εγώ είμαι τριάντα κι εκείνη τριάντα ενός. Δεν ήταν εύκολο να το παραδεχτώ για μια σχέση που έχει γίνει τόσο μεγάλο κομμάτι της ζωής και των δυο μας.
Τη νοιάζομαι πολύ. Αυτό έκανε την κουβέντα δυσκολότερη, και δεν έχει κάνει πιο εύκολες τις μέρες που ακολούθησαν. Το νοιάξιμο υπάρχει. Ήταν όμως και το μόνο που μπορούσα να της πω με ειλικρίνεια, όταν εκείνη ήθελε να ακούσει ότι την αγαπώ με τον ίδιο τρόπο.
Δεν ήθελε να χωρίσουμε. Μου ζήτησε να συνεχίσουμε για λίγο και να δούμε πώς θα πάει. Είπε ότι προς το παρόν μπορούσε να δεχτεί πως τα συναισθήματά μας δεν έχουν την ίδια ένταση. Είχα μαζέψει το κουράγιο να της πω κάτι που πίστευα ότι ίσως τελείωνε τη σχέση. Δεν είχα σκεφτεί τι θα έκανα αν το άκουγε και πάλι ήθελε να μείνει.
Ένα κομμάτι μου θέλει να δεχτεί αυτό που ζητάει. Τώρα ξέρει πώς νιώθω και, παρ’ όλα αυτά, θέλει να μας δώσει χρόνο. Δεν θέλω να αγνοήσω την επιλογή της μόνο και μόνο επειδή περίμενα διαφορετική αντίδραση.
Κολλάω όμως στο τι θα σημαίνει αυτός ο χρόνος για τον καθένα μας. Εκείνη μπορεί να περιμένει να δυναμώσουν τα συναισθήματά μου. Εγώ μπορεί απλώς να αναβάλλω την απώλεια ενός ανθρώπου που νοιάζομαι. Όσο παραμένουμε μαζί, αυτά τα δύο μπορεί απ’ έξω να μοιάζουν ακριβώς ίδια.
Φοβάμαι και τη μοναξιά. Θα ήθελα να μην έπαιζε ρόλο, γιατί τώρα δυσκολεύομαι να εμπιστευτώ ακόμη και τις πιο αισιόδοξες σκέψεις μου. Όταν αναρωτιέμαι μήπως μπορώ να την αγαπήσω βαθύτερα, αναρωτιέμαι μαζί πόσο με επηρεάζει ο φόβος ότι δεν θα έχω κανέναν δίπλα μου.
Μου φαίνεται σκληρό να φύγω ενώ μου ζητάει να προσπαθήσουμε. Μου φαίνεται εξίσου σκληρό να μείνω και να περιμένει κάτι που ίσως δεν μπορέσω ποτέ να της δώσω. Δεν ξέρω αν ο χρόνος θα αλλάξει κάτι ή αν απλώς θα ξανακάνουμε αυτή την κουβέντα αργότερα, έχοντας πληγωθεί περισσότερο.
Εκείνη ξέρει πια την αλήθεια και θέλει να συνεχίσουμε. Εγώ θέλω περισσότερο χρόνο επειδή πιστεύω στο μέλλον μας ή επειδή φοβάμαι να τελειώσει αυτό που έχουμε τώρα;
