Είμαι 25 και η επιστροφή στις σπουδές αποδείχτηκε πολύ δυσκολότερη απ’ όσο περίμενα. Έχω πλήρες πρόγραμμα μαθημάτων και δουλεύω με πλήρες ωράριο, ενώ προσπαθώ να κρατήσω τη σχέση μου και να έχω έστω λίγη κοινωνική ζωή. Παράλληλα, υπάρχουν τα συνεχή προβλήματα με τη μητέρα μου και οι βλάβες του αυτοκινήτου, που όλο προσθέτουν κάτι ακόμα στη λίστα.
Κάποιες μέρες τα καταφέρνω. Άλλες μετανιώνω που γράφτηκα. Το εξάμηνο έχει προχωρήσει τόσο που δεν νιώθω πια ότι μπορώ να αφήσω κάποιο μάθημα, και οι αντοχές μου έχουν εξαντληθεί.
Η διάθεσή μου για σεξ έχει εξαφανιστεί. Ο σύντροφός μου είναι 27 και αυτή την περίοδο έχει πολύ μεγαλύτερη επιθυμία από μένα. Νιώθει ότι δεν τον θέλω και δεν τον αγαπώ, ενώ εγώ προσπαθώ απλώς να αντεπεξέλθω σε όσα έχω μπροστά μου.
Ύστερα από μια ιδιαίτερα δύσκολη εβδομάδα με τη σχολή και τη μητέρα μου, του εξήγησα επιτέλους πόσο με έχουν καταβάλει όλα αυτά. Η κουβέντα έγινε την ώρα που του έλεγα ότι δεν ήθελα να κάνουμε σεξ. Του είπα πως καταλάβαινα ότι είχα απομακρυνθεί, ότι δεν έφταιγε εκείνος και ότι χρειαζόμουν κάποια ψυχική ηρεμία για να μου έρθει η επιθυμία.
Μου είπε ότι δεν καταλάβαινε γιατί το σεξ δεν με βοηθούσε να χαλαρώσω και μετά ρώτησε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να νιώσω καλύτερα. Δεν είχα απάντηση. Δεν υπήρχε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα που, αν το λύναμε, όλα ξαφνικά θα γίνονταν διαχειρίσιμα.
Από τότε μου έχει αγοράσει πράγματα και προσπαθεί να μου δείξει ότι με προσέχει και με ακούει. Το εκτίμησα και για λίγο με βοήθησε. Η φροντίδα του, όμως, δεν μείωσε τις υποχρεώσεις, δεν έλυσε τα θέματα με τη μητέρα μου, δεν έφτιαξε το αυτοκίνητο ούτε επανέφερε την επιθυμία μου.
Τώρα φαίνεται ακόμα πιο απογοητευμένος που εξακολουθούμε να μην κάνουμε σεξ. Κι αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει το πώς νιώθω για τις κινήσεις του. Αναρωτιέμαι αν με στηρίζει επειδή δυσκολεύομαι ή για να φτάσω ξανά στο σημείο να θέλω σεξ. Δεν ξέρω αν η καλοσύνη του κρύβει κάποια προσδοκία. Ξέρω όμως ότι η πίεση που αισθάνομαι μετά με δυσκολεύει να τη δεχτώ άνετα.
Πρόσφατα του είπα ότι αυτή την περίοδο το σεξ είναι σαφώς πιο σημαντικό για εκείνον απ’ ό,τι για μένα. Έχουμε κολλήσει. Πώς ζητάω στήριξη χωρίς πίεση μέχρι να βγει το εξάμηνο και πώς τον βοηθάω να το ακούσει χωρίς να νιώσει ότι τον απορρίπτω εντελώς;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




