Όταν μου αρέσει μια γυναίκα, μου φαίνεται φυσιολογικό να της πιάνω κουβέντα κάθε μέρα. Θέλω να μάθω νέα της, οπότε στέλνω ένα μήνυμα. Μετά ακούω άλλους να το λένε «κυνήγι» και ξαφνικά αναρωτιέμαι αν ακόμα κι ένα απλό «τι κάνεις;» χρειάζεται να περάσει από επιτροπή.
Αυτό που προσπαθώ να καταλάβω είναι πώς το βλέπει εκείνη. Όταν εμφανίζεται καθημερινά το όνομά μου στην οθόνη της, νιώθει ότι ενδιαφέρομαι ή αρχίζει να αισθάνεται πίεση; Εγώ μπορεί απλώς να θέλω να κρατήσουμε επαφή. Δεν ξέρω όμως αν αυτή η πρόθεση φαίνεται μέσα από το μήνυμα ή αν διαβάζεται κάπως αλλιώς.
Και η συχνότητα από μόνη της δεν μου λέει πολλά. Μπορεί να ξεκινάω εγώ επτά κουβέντες την εβδομάδα επειδή περνάμε ωραία μιλώντας καθημερινά. Μπορεί πάλι να τις ξεκινάω επειδή, αν δεν στείλω εγώ, δεν θα μιλήσουμε καθόλου. Στο ιστορικό των μηνυμάτων ο αριθμός είναι ίδιος, αλλά μεταξύ μας η διαφορά είναι τεράστια.
Έχω δοκιμάσει και να στέλνω σταθερά και να κάνω λίγο πίσω. Το δεύτερο ήταν που με ξάφνιασε. Ακούω συχνά πως, αν σταματήσεις να επικοινωνείς, η άλλη θα προσέξει την απουσία σου και θα κάνει περισσότερη προσπάθεια. Στη δική μου εμπειρία, συνήθως το παίρνει ως σημάδι ότι η σχέση πάει να τελειώσει.
Και το καταλαβαίνω. Αν μέχρι χθες έδειχνα το ενδιαφέρον μου με καθημερινή κουβέντα και σήμερα εξαφανιστώ, εκείνη δεν ξέρει τι δοκιμή κάνω μέσα στο κεφάλι μου. Βλέπει μόνο ότι άλλαξε η συμπεριφορά μου. Δεν έχει τρόπο να μαντέψει πως περιμένω να δω αν θα με αναζητήσει.
Δεν ψάχνω κάποιο επιτρεπόμενο όριο μηνυμάτων. Θέλω να καταλάβω πότε η προσοχή που χαίρεται να δέχεται κάποια αρχίζει να την κουράζει, και πόση σχέση έχει αυτό με το ποιος στέλνει πρώτος. Το «κυνήγι» είναι τελικά θέμα συχνότητας ή αρχίζει όταν συνεχίζεις ενώ δεν υπάρχει ανταπόκριση; Γιατί μέχρι τώρα, όταν σωπαίνω, το ενδιαφέρον μου δεν γίνεται πιο ελκυστικό. Απλώς φαίνεται λιγότερο.
