Τη γνώρισα μέσω ενός φίλου και εδώ και λίγο καιρό βγαίνουμε. Έχουμε συναντηθεί μερικές φορές, οπότε έχουμε πια μια άνεση μεταξύ μας. Δεν είναι ότι κάθε φορά ψάχνω αφορμή για να ξανασυστηθούμε. Μόνο που, μέχρι τώρα, την πρόταση να βρεθούμε την κάνω πάντα εγώ.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα μηνύματα. Αν είναι να μιλήσουμε, εγώ θα στείλω πρώτα. Αν είναι να κανονίσουμε έξοδο, εγώ θα το ανοίξω. Εκείνη απαντάει και έχουμε περάσει χρόνο μαζί, αλλά δεν ξέρω τι θα γινόταν αν άφηνα λίγο χώρο. Θα έπαιρνε κάποια πρωτοβουλία ή απλώς θα σταματούσαμε να μιλάμε; Δεν έχει τύχει να το διαπιστώσω.
Πριν από λίγες μέρες είχαμε κανονίσει να βρεθούμε, αλλά τελικά δεν μπόρεσα, γιατί είχα δουλειές. Κι αυτό μπερδεύει λίγο την εικόνα. Όσο κι αν αναρωτιέμαι για το ενδιαφέρον της, αυτή τη φορά εγώ ήμουν που δεν κατάφερα να πάω. Δεν μπορώ να το παραβλέψω και να περιμένω απλώς την επόμενη κίνηση από εκείνη.
Της έστειλα το επόμενο βράδυ. Μου απάντησε, αλλά πολύ αργά. Από τότε σκέφτομαι αν πρέπει να ξαναστείλω, ενώ το κινητό έχει αποκτήσει περισσότερη σημασία απ’ όση θα ήθελα να του δίνω. Περιμένεις ένα συγκεκριμένο άτομο και ξαφνικά κάθε ειδοποίηση τραβάει την προσοχή σου.
Ξέρω πως μια καθυστερημένη απάντηση από μόνη της δεν λέει πολλά. Αν έστελνε κι εκείνη πρώτη κάποιες φορές ή πρότεινε να βρεθούμε, μάλλον δεν θα στεκόμουν τόσο σε αυτό. Με βάζει σε σκέψεις επειδή έρχεται να προστεθεί σε κάτι που ήδη με απασχολούσε.
Θέλω να τη δω ξανά. Θέλω όμως και να νιώσω ότι θα φρόντιζε κι εκείνη να με δει, χωρίς να χρειάζεται να το ξεκινάω πάντα εγώ. Επειδή το τελευταίο μας ραντεβού χάλασε από τη δική μου πλευρά, δεν ξέρω πώς να δω μια καινούρια πρόσκληση: σαν μια φυσιολογική συνέχεια ή σαν άλλη μία φορά που κάνω όλη την κίνηση.
Η απάντησή της είναι εκεί, εγώ εξακολουθώ να θέλω να βγούμε, και ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν θα της το ξαναπροτείνω.
