Με έναν συνάδελφο από την παλιά μου δουλειά ήρθαμε πολύ κοντά. Εγώ είμαι 29, εκείνος 35. Μιλούσαμε με τις ώρες, φλερτάραμε και ανταλλάσσαμε κομπλιμέντα. Κάποια στιγμή η επικοινωνία μας έγινε ξεκάθαρα σεξουαλική: του έστειλα γυμνές φωτογραφίες και παραδεχτήκαμε και οι δύο πόσο έντονα μας έλκυε ο ένας τον άλλον. Σωματικά, όμως, δεν έγινε τίποτα.
Ύστερα έμαθα ότι είχε αρραβωνιαστεί. Μου ζήτησε συγγνώμη και μου είπε ότι αγαπούσε την αρραβωνιαστικιά του και ήταν ευτυχισμένος μαζί της. Κατάλαβα τι σήμαινε αυτό, τουλάχιστον στα λόγια. Παρ’ όλα αυτά, την τελευταία μου μέρα στη δουλειά μού έφερε λουλούδια, σοκολατάκια και μια κάρτα, και πλήρωσε το μεσημεριανό μου.
Φάγαμε μαζί και, όταν αποχαιρετιστήκαμε, αγκαλιαστήκαμε. Η αγκαλιά μού φάνηκε πιο οικεία απ’ όσο θα περίμενα από δύο πρώην συναδέλφους. Για μια στιγμή νόμιζα πως θα φιλιόμασταν. Δεν φιληθήκαμε.
Όταν έφυγα από τη δουλειά, του είπα πως θα ήθελα να κρατήσουμε επαφή. Εκείνος μου ζήτησε να μην του στείλω, γιατί η αρραβωνιαστικιά του μπορεί να άρχιζε να κάνει ερωτήσεις. Δεν επικοινώνησε ούτε ο ίδιος μαζί μου. Από τότε δεν έχουμε μιλήσει.
Ξέρω ότι επέλεξε τη σχέση του. Δεν ξέρω αν με σκέφτεται ή αν του λείπει αυτό που είχαμε. Η έλξη μεταξύ μας μού φαινόταν αληθινή τότε, αλλά ίσως η μυστικότητα και ο ενθουσιασμός να έκαναν τα πάντα να φαίνονται μεγαλύτερα.
Ίσως τον δω τον επόμενο μήνα σε ένα χριστουγεννιάτικο γεύμα με συναδέλφους. Θα είμαστε νηφάλιοι. Δεν μπορώ να ξέρω αν εκείνος ένιωσε εκείνη την αγκαλιά σαν στιγμή πριν από ένα φιλί ή αν, για εκείνον, ήταν απλώς ένα έντονο φλερτ που τελείωσε όταν τα πράγματα περιπλέχτηκαν.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




