Πίστευα ότι στα 53 μου αυτό το κομμάτι θα ήταν διαφορετικό. Όταν έβγαινα ραντεβού στα είκοσι και στα τριάντα, θεωρούσα πως με τα χρόνια θα γίνονταν πιο εύκολες κάποιες κουβέντες. Περίμενα ότι οι πιο ώριμοι άντρες θα μπορούσαν να μιλήσουν πιο άνετα για όσα νιώθουν ή, έστω, να μου πουν πού βρισκόμαστε.
Κι όμως, φτάνω ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο. Η σχέση προχωράει μέχρι εκεί που προχωράει και μετά κάπως κολλάμε. Όταν ρωτάω τι συμβαίνει μεταξύ μας, σχεδόν βλέπω το «δεν ξέρω» στο πρόσωπό τους πριν το ακούσω.
Τα ίδια άκουγα και στα δεκαεννιά. Όταν συναντώ τώρα την ίδια αβεβαιότητα, είναι σαν να μικραίνει ξαφνικά όλη η απόσταση από τότε. Εγώ έχω αλλάξει μέσα σε αυτά τα χρόνια. Περίμενα πως θα είχε αλλάξει και η κουβέντα.
Θεωρώ τον εαυτό μου ώριμη και προσγειωμένη γυναίκα. Είμαι δοτική, έχω χρόνο να μοιραστώ με έναν άνθρωπο και μπορώ να προχωρήσω αργά. Μπορώ να του αφήσω χώρο και παράλληλα να είμαι παρούσα. Τα λέω επειδή νιώθω ότι σε αυτή τη φάση της ζωής μου μπορώ πράγματι να τα προσφέρω.
Μόνο που η υπομονή δεν με βοηθάει να καταλάβω πού πηγαίνουμε. Κάποια στιγμή θέλω να μιλήσουμε για το τι σημαίνει αυτή η σχέση για τον καθένα μας. Εκεί εμφανίζεται ο δισταγμός, κι εγώ αρχίζω να ψάχνω πού έκανα λάθος. Δεν ζητάω να βιαστούμε, αλλά θέλω να μπορώ να κάνω αυτή την ερώτηση και να υπάρχει μια συζήτηση.
Ακόμα και ο γάμος μου μού έχει αφήσει απορίες. Ο άντρας μου μού είπε ότι με παντρεύτηκε επειδή ήξερε πως ήθελα να παντρευτώ. Αναρωτιέμαι ακόμα αν θα είχα παντρευτεί ποτέ αν εκείνος δεν είχε κινηθεί με βάση αυτή την επιθυμία μου. Κατάλαβε τι ήθελα εγώ. Για το τι ήθελε ο ίδιος, η εξήγησή του δεν μου λέει και τόσα.
Θα ήθελα να ακούσω άλλες γυναίκες σε αυτή την ηλικία. Έχουν γίνει οι άντρες πιο ανοιχτοί με τα συναισθήματά τους όσο μεγαλώνετε; Είναι θέμα γενιάς ή το συναντάτε σε κάθε ηλικία; Ύστερα από τόσα χρόνια με τον ίδιο δισταγμό απέναντί μου, δυσκολεύομαι να μη στρέφω την ερώτηση στον εαυτό μου. Μπορώ να δώσω υπομονή, χώρο και χρόνο μαζί. Γιατί καταλήγω πάλι να αναρωτιέμαι μήπως κάτι δεν πάει καλά με μένα;
