Την τελευταία φορά που του μίλησα για γάμο, μου είπε «Αν δεν σ’ αγαπούσα, δεν θα είχα αγοράσει αυτό το σπίτι για μας». Καταλαβαίνω γιατί μου το είπε. Το να διαλέξουμε πού θέλαμε να ζήσουμε και μετά να μετακομίσουμε εκεί ήταν μεγάλο βήμα και για τους δυο. Είχαμε ο καθένας το σπίτι του, τις συνήθειές του, τη ζωή του όπως την είχε φτιάξει. Κι αφήσαμε τα σπίτια μας για να φτιάξουμε ένα κοινό.
Εγώ είμαι 49, εκείνος 52. Είμαστε μαζί περίπου επτάμισι χρόνια και τα τελευταία τέσσερα μένουμε κάτω από την ίδια στέγη. Έχουμε παντρευτεί κι οι δυο στο παρελθόν. Όταν αποφασίσαμε να συγκατοικήσουμε, ήξερα πόσο μεγάλη αλλαγή κάναμε στη ζωή μας, και για μένα έχει ακόμα την ίδια σημασία. Είχα όμως φανταστεί ότι κάποια στιγμή ίσως μου ζητούσε να παντρευτούμε. Σε αρκετά πράγματα είναι παραδοσιακός και μπορούσα εύκολα να τον φανταστώ να κάνει την πρόταση.
Όταν σκέφτομαι τον γάμο μας, η ίδια η μέρα περνάει γρήγορα απ’ το μυαλό μου. Μια απλή τελετή θα μου έφτανε. Η ιδέα να ξοδέψουμε μια περιουσία για μία μέρα δεν με τραβάει ιδιαίτερα. Πιο πολύ μου αρέσει να σκέφτομαι το επόμενο πρωί. Να ξυπνήσουμε στο σπίτι μας και να κάνουμε ό,τι κάνουμε συνήθως, μόνο που θα είμαστε πια παντρεμένοι.
Μου έχει μείνει εκείνη η απάντηση για το σπίτι, γιατί νομίζω πως ήθελε να με καθησυχάσει. Για εκείνον αρκεί να κοιτάξει γύρω του για να δει τη ζωή που διαλέξαμε μαζί. Τη βλέπω κι εγώ, και χαίρομαι που τη ζούμε. Αυτό που θα ήθελα να μπορέσω να του πω είναι ότι, όταν του μιλάω για γάμο, του λέω κάτι που θέλω μαζί του. Μου αρέσει η ζωή που έχουμε και θα ήθελα να τη ζούμε ως παντρεμένοι.
Έχει βρεθεί κανείς σας σε αυτή τη θέση, με έναν γάμο ήδη πίσω του ο καθένας; Αν ο ένας ένιωθε πως είχατε ήδη δεσμευτεί ο ένας στον άλλο κι ο άλλος ήθελε ακόμα να παντρευτείτε, πώς ανοίξατε την κουβέντα;
