Είμαι 27, το αγόρι μου είναι 31 και είμαστε μαζί σχεδόν τρία χρόνια. Μέσα σε αυτό το διάστημα έχω αρχίσει να παρατηρώ ότι μετά από μια διαφωνία συμβαίνει συχνά το ίδιο: εκείνος σωπαίνει, εγώ προσπαθώ να επικοινωνήσω και τελικά συνεχίζουμε χωρίς να έχουμε συζητήσει ουσιαστικά τι έγινε.
Όταν μου εξηγεί γιατί δεν μιλούσε, λέει ότι ήταν στενοχωρημένος, ότι είχε σοκαριστεί ή ότι έκανε αρνητικές σκέψεις. Του έχω πει πως καταλαβαίνω να χρειάζεται λίγο χώρο. Θα ήθελα όμως να μου το λέει. Έτσι θα ήξερα ότι κάτι τον έχει πειράξει και θα μπορούσα να τον αφήσω λίγο μόνο του ή να του σταθώ, αν αυτό ήθελε.
Αντί γι’ αυτό, συχνά προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει από τα μηνύματα που μένουν αναπάντητα. Κι όταν ξαναρχίζουμε να μιλάμε, το δύσκολο κομμάτι κάπως παραμερίζεται. Εγώ τουλάχιστον μένω με την αίσθηση ότι η συζήτηση που χρειαζόμασταν δεν έγινε ποτέ.
Πρόσφατα μιλούσαμε για μια πραγματική υπόθεση και είχαμε διαφορετικές απόψεις. Πάνω στην κουβέντα τού εκμυστηρεύτηκα μια ευαίσθητη προσωπική εμπειρία. Νόμιζα ότι η συζήτηση είχε κλείσει εντάξει, μέχρι που, την ώρα που αποχαιρετιόμασταν, μου είπε κάτι σαν «ευχαριστώ που μου ξύπνησες όλα αυτά».
Η φράση του μου έμεινε. Του έστειλα ότι τη βρήκα αγενή και μου ζήτησε συγγνώμη. Έκανα like στο μήνυμα της συγγνώμης του. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως τουλάχιστον είχαμε μιλήσει ξεκάθαρα: του είπα ότι κάτι με πλήγωσε και εκείνος το αναγνώρισε.
Μετά σταμάτησε να απαντάει στα μηνύματά μου για περίπου μία μέρα. Όταν τον ρώτησα αν είχε δει το μήνυμά μου, είπε ότι τελευταία ήταν αναστατωμένος και χρειαζόταν χώρο για να επικεντρωθεί στον εαυτό του. Είχα πια μια εξήγηση, αλλά πάλι χρειάστηκε να τον αναζητήσω εγώ για να τη μάθω.
Δεν ξέρω ακριβώς τι ένιωθε μετά την κουβέντα μας ούτε αν σώπασε για να αποφύγει άλλη μια δύσκολη συζήτηση. Ξέρω όμως πόσο γνώριμη μου φάνηκε η σειρά των πραγμάτων. Διαφωνούμε, χάνεται και εγώ ρωτάω τι έγινε. Δυσκολεύεται να επικοινωνήσει όταν είναι αναστατωμένος ή η σιωπή έχει γίνει τρόπος να αποφεύγει όσα του λέω; Αυτό εννοούν όταν μιλούν για stonewalling;
