Τώρα που έχω μεγαλώσει, διαπιστώνω ότι μπορώ να θέλω μια σχέση χωρίς να βιάζομαι ιδιαίτερα να τη βρω. Δεν νιώθω μοναξιά ούτε βαριέμαι. Δεν έχω την αίσθηση ότι η ζωή μου είναι σε αναμονή μέχρι να εμφανιστεί κάποια.
Δεν αποκλείω καθόλου μια μακροχρόνια, μονογαμική σχέση. Εκεί που αναρωτιέμαι αν έχω κάπως ασυνήθιστες προσδοκίες είναι στο πόσο συχνά θα βλεπόμαστε. Μία φορά την εβδομάδα, πάνω κάτω, ή κάποιες φορές και πιο αραιά, μου ακούγεται μια χαρά.
Μου αρέσει η ιδέα να έχω συντροφιά με μια γυναίκα που χαίρεται και τη δική της ζωή. Να περνάμε όμορφα μαζί, αλλά να έχουμε ο καθένας τους φίλους του, τα ενδιαφέροντά του και την ελευθερία να αποφασίζει πώς θέλει να περάσει τη μέρα του. Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να βρισκόμαστε συνέχεια μόνο και μόνο επειδή έχουμε σχέση.
Αν το πω «σχέση μερικής απασχόλησης», μάλλον θα ακουστεί πιο επιπόλαιο απ’ όσο το εννοώ. Εγώ σκέφτομαι κάτι που μπορεί να κρατήσει, με αρκετό χώρο για τον καθένα. Το ενδιαφέρον θα είναι πραγματικό, ακόμη κι αν δεν βλεπόμαστε πολλές φορές μέσα στην εβδομάδα.
Υπάρχουν ανεξάρτητες γυναίκες που θέλουν έναν τέτοιο ρυθμό; Που θα τους άρεσε να έχουν έναν άνθρωπο στη ζωή τους, χωρίς να χρειάζεται να τα κάνουν σχεδόν όλα μαζί; Εμένα αυτή η ιδέα με ελκύει. Αναρωτιέμαι αν την ψάχνει και κάποια άλλη.
