Αν περάσουν δυο μέρες χωρίς καθόλου χώρο για ερωτικό παιχνίδι ή σεξουαλική δραστηριότητα, αρχίζω να μην ησυχάζω. Μετά έρχεται κι ένας εκνευρισμός. Όσο προχωράει η εβδομάδα, η επιθυμία ανεβαίνει, αλλά η ευκαιρία να κάνω κάτι γι’ αυτό παραμένει σταθερά στο Σαββατοκύριακο.
Φταίει εν μέρει η δουλειά. Φταίει και το ότι μένω με τους γονείς μου. Με αυτά και με τις υπόλοιπες υποχρεώσεις, η ελευθερία που θα ήθελα μέσα στην εβδομάδα απλώς δεν υπάρχει.
Τον προηγούμενο μήνα ήταν αλλιώς. Έμεινα έναν μήνα χωρίς δουλειά και συνήθισα να έχω τις βραδινές ώρες για μένα. Μπορούσα να απολαμβάνω τον προσωπικό μου χρόνο μέχρι αργά, χωρίς να σκέφτομαι ότι το πρωί θα χτυπούσε νωρίς το ξυπνητήρι. Αυτόν τον ρυθμό τον συνήθισα πολύ εύκολα.
Τώρα δουλεύω ξανά. Τα πρωινά ξυπνήματα επέστρεψαν και εκείνα τα ελεύθερα βράδια χάθηκαν. Καταλαβαίνω γιατί άλλαξε το πρόγραμμά μου. Το να προσαρμοστώ, όμως, δεν μου βγαίνει εξίσου εύκολα.
Αυτό που με ξαφνιάζει είναι πόσο γρήγορα μαζεύεται η ένταση. Τις πρώτες δυο μέρες το διαχειρίζομαι, αλλά μετά παρατηρώ ότι δυσκολεύομαι όλο και περισσότερο να χαλαρώσω. Το ότι ξέρω πως πλησιάζει το Σαββατοκύριακο δεν με βοηθάει ιδιαίτερα στα μέσα της εβδομάδας.
Αναρωτιέμαι πώς το διαχειρίζονται άλλοι που έχουν αντίστοιχους περιορισμούς από τη δουλειά και τη συγκατοίκηση. Πώς συνηθίζεις ξανά την αναμονή, όταν μόλις είχες πάρει μια γεύση περισσότερης ελευθερίας; Το πρόγραμμά μου έχει ήδη επιστρέψει στη δουλειά. Εγώ ακόμα έχω συνηθίσει εκείνα τα ξενύχτια.
