Έχω μια απορία για τις σχέσεις που, όσο πιο δίκαια προσπαθώ να τη δω, τόσο δυσκολεύομαι να απαντήσω. Θα κάνατε σχέση με έναν άντρα που σας νοιάζεται πραγματικά, σας σέβεται και είναι δίπλα σας, αλλά μερικές φορές ακούγεται ψυχρός όταν προσπαθεί να μιλήσει για συναισθήματα;
Εννοώ κάποιον που δείχνει την καλοσύνη του στην καθημερινότητα. Μοιράζεται τις δουλειές του σπιτιού, είναι εκεί όταν τον χρειάζεστε, προσπαθεί χωρίς να σας κρατάει λογαριασμό για όσα κάνει. Δεν χρειάζεται να μαντεύετε αν ενδιαφέρεται ούτε να πιστεύετε απλώς τα λόγια του. Το βλέπετε στις πράξεις του.
Μόνο που, όταν η κουβέντα φορτίζεται, δυσκολεύεται. Μπορεί να χρειάζεται μία ή δύο μέρες για να βάλει τις σκέψεις του σε σειρά. Στο μεταξύ, φαίνεται απόμακρος, σαν να μην τον αγγίζει τίποτα, παρόλο που τον απασχολεί πολύ αυτό που συμβαίνει μεταξύ σας.
Στο υποθετικό αυτό σενάριο, η αμηχανία του δεν κρύβει αδιαφορία ή σκληρότητα. Θέλει να καταλάβει. Απλώς δεν αντιλαμβάνεται πάντα τι χρειάζεστε μέχρι να του το εξηγήσετε, και η πρώτη του απάντηση μπορεί να είναι εντελώς άστοχη.
Καταλαβαίνω πόση μοναξιά μπορεί να δημιουργεί αυτό. Αν περνάτε δύσκολα απόψε, η σκέψη ότι μεθαύριο θα έχει βρει τα σωστά λόγια δεν σας βοηθάει απαραίτητα να βγάλετε τη βραδιά. Κι όταν ήδη πονάτε, το να πρέπει να εξηγήσετε αναλυτικά τι σας πλήγωσε θέλει κι άλλη δύναμη.
Από την άλλη, μετράει και το πώς φέρεται κάθε μέρα. Έχει βάρος το να σας ακούει όταν του εξηγείτε, να παίρνει τις ανάγκες σας στα σοβαρά και μετά να κάνει όσα είπε. Είναι όμορφο να σε καταλαβαίνουν αμέσως. Αλλά κάτι αξίζει και το να μπορείτε τελικά να συνεννοηθείτε.
Εκεί κολλάω: με τον καιρό θα μαθαίνατε ο ένας τον άλλον και αυτές οι συζητήσεις θα γίνονταν ευκολότερες; Ή θα νιώθατε κάθε φορά πως ξεκινάτε πάλι από το μηδέν;
Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα πώς το βλέπουν οι γυναίκες. Πόσο βαραίνει το «δεν με καταλαβαίνει» απέναντι στο «όταν του εξηγώ, είναι δίπλα μου»; Κι αν έχετε ζήσει κάτι τέτοιο, θα δίνατε σήμερα την ίδια απάντηση που θα δίνατε πριν από μερικά χρόνια;
