Έφυγα από το σπίτι πριν από τρεις μήνες για να πάω σε σχολή συγκολλήσεων. Έχω άλλους τρεις μέχρι να τελειώσω, οπότε τουλάχιστον εκεί ξέρω πού βρίσκομαι: είμαι στη μέση και υπάρχει συγκεκριμένο τέλος. Μέχρι πρόσφατα νόμιζα ότι ήξερα και τι με περιμένει όταν γυρίσω.
Με την κοπέλα μου είμαστε μαζί τέσσερα χρόνια. Εγώ είμαι 20, εκείνη 19. Η απόσταση μας δυσκόλεψε και ο τελευταίος καβγάς ξεκίνησε επειδή ένιωθε πως δεν της δίνω αρκετή προσοχή. Από εκεί φτάσαμε να συζητάμε μήπως χωρίσουμε. Μόνο που δεν καταλήξαμε κάπου.
Μου είπε ότι χρειάζεται χρόνο και χώρο για να το σκεφτεί. Δεν έχουμε πει ότι τελειώσαμε, αλλά δεν μπορώ και να πω ότι είμαστε καλά. Περιμένω να αποφασίσει αν θέλει να συνεχίσουμε, ενώ προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς είμαστε αυτή τη στιγμή. Δεν ξέρω ούτε πόσο θα κρατήσει αυτή η αναμονή ούτε τι μπορώ να θεωρώ δεδομένο στο μεταξύ.
Παράλληλα, μου έγινε μια πρόταση για δουλειά περίπου 1.450 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι, με 48 ευρώ την ώρα. Πριν από τον καβγά δεν θα την έπαιρνα. Η απόσταση θα μου αρκούσε για να πω όχι. Τώρα τη σκέφτομαι σοβαρά, κι αυτή η αλλαγή από μόνη της με βάζει σε σκέψεις.
Ο εργοδότης χρειάζεται απάντηση μέχρι την επόμενη εβδομάδα. Ξαφνικά λοιπόν υπάρχει μια προθεσμία μέσα σε κάτι για το οποίο εκείνη ζήτησε χρόνο, χωρίς να πει πόσο. Δεν θέλω να μετατρέψω την απόφασή της για τη σχέση μας σε αγώνα δρόμου, αλλά πρέπει κι εγώ να απαντήσω για τη δουλειά.
Βλέπω ότι είναι ευκαιρία. Βλέπω όμως και πόσο αλλάζει το βάρος της ανάλογα με το αν είμαστε ακόμη μαζί. Πριν από μία εβδομάδα είχα έναν ξεκάθαρο λόγο να την απορρίψω. Τώρα δεν ξέρω αν αυτός ο λόγος υπάρχει ακόμη.
Δεν θέλω να θεωρήσω το «χρειάζομαι χώρο» χωρισμό που δεν έχει ζητήσει. Ούτε μπορώ να κρατάω τον εργοδότη στην αναμονή επ’ αόριστον. Η επόμενη εβδομάδα πλησιάζει, κι εγώ ακόμη δεν ξέρω αν παίρνω αυτή την απόφαση έχοντας κοπέλα.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




